ଆହେ ଲୀଳାମୟ

ଆହେ ଲୀଳାମୟ        କେତେ ଲୀଳା ରଚ

         ଭବ  ରଙ୍ଗଭୂମିପରେ 

କାହାକୁ କନ୍ଦାଅ         କାହାକୁ ହସାଅ

         ଏହି ଭବସାଗରରେ ॥ 

ଦୁଃଖ ଦିଅ ତୁମେ       ସୁଖ ଦିଅ ତୁମେ 

         ସବୁ ତ ତୁମ ସର୍ଜନା 

ଦିବସର ଶେଷ         ରଚି ଅନ୍ଧକାରେ 

        ନଭେ ଜହ୍ନର ଜୋଛନା ॥

ହାତ ଅଧା ଗଢା       ସଭିଙ୍କୁ ଦେଖାଅ 

        ସୂଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧର 

ଦୁଷ୍ଟର ସଂହାର       ସେହି ହସ୍ତେ କର 

       କର ଶିଷ୍ଟର ଉଦ୍ଧାର ॥ 

ପାଦ ନାହିଁ ବୋଲି       ସଭିଙ୍କୁ ଦେଖାଅ

        ସାରା ବିଶ୍ବ ଭ୍ରମିପାର 

ସକଳ ବିଶ୍ବର         ପାଳନ କରତା 

       ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ପରାତ୍ପର ॥ 

ଚକା ଚକା ତୁମ        ଆଖି ଦୁଇ ମେଲି

          ବିଶ୍ବ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ଦେଖ

 ସମଗ୍ର ସୃଷ୍ଟିର           ହାନି ଲାଭ ବୁଝ

         ହରି ନେଇ ସର୍ବ ଦୁଃଖ ॥

ହେ ପଙ୍କଜ ମୁଖ         ତୁମ ପାଦ ତଳେ

         ଏତିକି ଗୁହାରୀ ମୋର 

ଧନ ଜନ ମୋର          ଲୋଡା ନାହିଁ ପ୍ରଭୁ

          ପୂଜିବି ତୁମ ପୟର ॥