ଆଧୁନିକ ନାରୀ

ଆଉ ମିଳିବନି

ଖୋଜିଲେ ପଣତ

ପୋଛିବାକୁ ଟିକେ ମୁଁହ

ଶାଢ଼ୀ ବଦଳରେ

ବିଦେଶୀ ପୋଷାକ

ପାଉଛି ମମତା ସ୍ନେହ।

ଓଢଣୀ ମଥାରେ

ପାଉନାହିଁ ଶୋଭା

ଓଡ଼ିଆଣୀ ସଂସ୍କୃତିରେ

ଭରୁନାହିଁ ସିନ୍ଥି

ସିନ୍ଦୁର ସ୍ନେହରେ

ଷୋଳ ସିଙ୍ଗାର ଭିତ୍ତିରେ ।

ନାହିଁ ଲମ୍ବାବେଣୀ

ମୁଣ୍ଡରେ ଓଢଣୀ

ଶଙ୍ଖା ଆଉ କାଚ ଚୁଡ଼ି

କ୍ଲବ, ପାର୍ଟି, ପାର୍ଲର

ଲାଗେ ତୀର୍ଥ ସ୍ଥାନ

ଧର୍ମ କର୍ମ ଯାଏ ପୋଡି ।

ତିଥି ବାର ବ୍ରତ

ପ୍ରଥା ପରମ୍ପରା

ସଂସ୍କାର ସଂସ୍କୃତି ଯେତେ

ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ର ରୂପ

କରେ ଅମୋଦିତ

ଲାଗେ ଆପଣାର ସତେ ।

ଯେ ଦେଶେ ଜନମ

ତା ପାଣି ପବନ

ଲାଗେ ଯଦି ଅର୍ଥହୀନ

ଧିକ ତୁମ ଶିକ୍ଷା

ଅନନ୍ୟ ପ୍ରତିଭା

ସତ ଧିକ ତୁମ ଜନ୍ମ ।

ମାଟିର ମମତା

ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତି

ଦିଏ ଆମ ପରିଚୟ

ତାକୁ ଭୁଲିଗଲେ

ହଜିବ ମହତ୍ତ୍ୱ

ମନୁଷତ୍ୱ ହେବ କ୍ଷୟ ।