୨୯. ଅଦିନିଆ ବର୍ଷାର ସ୍ପର୍ଶ

ତୁମଠୁ ଫେରିଲା ପରେ ପରେ

ବିବଶତା ଭିତରେ ଗତି କରୁଛି

କ୍ଳାନ୍ତ ଅବସନ୍ନ ଆଖି ଆଗରେ

ତୁମ ନିରୀହ ଛବି ନାଚି ଯାଉଛି ।

ଇଚ୍ଛା ହୁଏ ଫେରିବାକୁ ପୁଣି

ତୁମ ବାହୁ ବନ୍ଧନ ପାଖକୁ

ଜୀବନର ପ୍ରତିଟି ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଘଟଣା

ତୁମ ଆଗେ କହିଦେବାକୁ ।

ମନେ ଅଛି ନା ଭୁଲିଯାଇଛ ଜାଣେନା

ସେ ଅଦିନିଆ ବରଷାର ସ୍ପର୍ଶ

ଗୋଟେ ଛତା ତଳେ ମନ ମିଶିଥିଲା

ସତେ ହେବାକୁ ଜୀବନ ଅଂଶ ।

ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ ମାନ ସମ୍ମାନ

ଥିଲା କେବଳ ଅକୁହା କଥା

ଓଠ ତଳେ ଥିଲା ଅନେକ ବେଦନା

ଆଖି କହୁଥିଲା କଥା ।

ଫେରିଲା ପରେ ସବୁ ସ୍ମୃତି ମନେପଡେ

ପାରେନି ମନଟାକୁ ବୁଝେଇ

ଯେତେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥାଏ ସାଉଁଟିବାକୁ

ଆଖିଲୁହ ଦିଏ ଭିଜେଇ ।

ଯେତେ ସବୁ ପ୍ରେମ ଛଳନାର ଧାରେ

ନେଲା ତୁମକୁ ମୋ ଠାରୁ ଦୂରେଇ

ତଥାପି ଅପେକ୍ଷା ଫେରିବା ବାଟକୁ

ଯେତେ ଦେଲେ ତୁମେ ଆଡେଇ ।