(୨୨) # ଭିଟାମାଟି #

ଏମିତି ହିଁ ବିଷାଦ ଓ ବିସ୍ତୃତିର

         ଅଭାବନୀୟ ପରିସ୍ଥିତି ଭିତରେ

ସେଦିନ ସେମାନେ ଭିଟାମାଟି ଛାଡ଼ି ଥିବେ,

ଆପଣାର ଠାବ ନ ପାଇ

          ଏତେ ତେଣେ ଧାଇଁ ଥିବେ .......

କେତେ କେତେ ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ହୁଏତ

           ହୋଇ ଯାଇଥିବ ନିସ୍ତବ୍ଧ,

ପବନ ଉଡ଼ାଇ ନେଇଥିବା ସେ ଆକୁଳ କ୍ରଦନକୁ

 ଚାହିଁଲେ ବି କିଏ କାହାକୁ ଶୁଣିପାରି ନ ଥିବେ

 ଅଧିକନ୍ତୁ ଆଖି ଆଗର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ହୋଇଥିବେ ସ୍ତବ୍ଧ ...

କଢଟିଏ ଫୁଲ ହୋଇ ଫୁଟିବା ଆଗରୁ

                    ଯାଇଥିବ ମଉଳି ,

ଥରେ ଥରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ଲାଗେ

   କେମିତି କରିପାରିଥିବ ମଣିଷ ମଣିଷ ସାଥେ ଏଭଳି ...

 

କାହାକୁ ନିଜ ସାତ ପୁରୁଷର ଭିଟାମାଟିରୁ ତଡି ଦେଇ,

 କେଉଁ ପୈାରୁଷ ଦେଖାଇଲ କୁହ ତମେ ମଣିଷ ହୋଇ !

ତୁମେ ହୁଏତ ଜାଣି ପାରିଲନି

   ତୁମ ରକ୍ତରେ ଲେଖା ହେଲା

         ମାନବିକତାର କଳଙ୍କିତ ଇତିହାସ,

ହଁ ତାହାରି ପାଇଁ ତୁମକୁ ବି ଦିନେ

     କରିବାକୁ ହେବ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ

         ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଠାରେ ଅଛି ମୋ ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ...