वचन

तुला दिलेल्या वचनाची 

तुला आठवण असेल ना 

अबोल माझ्या भावना 

कळल्या असतील ना 

रोज येतो चन्द्र या नभी 

रोजचीच ती रात्र एकाकी 

भयाचे चांदणं असे मनीं

वचनं शब्दांचा भार वाही 

वचनातं आठवशील मला

शब्दात साठवशील मला

चंद्र सांगेल रोज सांजेला 

दिलं जे वचन पौर्णिमेला 

असेन नसेन मी या जगी 

माझी सावलीही साथीला 

नकोच होती सोबत तुला 

मग प्रश्न मना का विचारला 

दिलं वचन त्या सांजवेळी

नसेन अडथळा मी जीवनी

मरणासही हेवा हा वाटावा 

जगू तरी कोणासाठी जगी 

जगात तुझ्या नसेनच मी

वचनातं नको आठवणी 

दिलं वचन जे पौर्णिमेला 

जगणं वाहिलं त्या शब्दांला