वारा ही स्तब्ध होई

आक्रंद घोर मनाचा ऐकून

आसमंत ही गहिवरून जाई

घाव न दिसणारे पाहून

सांत्वन तो मजला देई

व्रण शरीराचे निघतात भरून

पण मन अशांत राही

घर आंगण रिते होवून

साद न ऐकू येई

पिल्लासाठी ज्या घरटे बांधून

गात होते रोज अंगाई

काळाने केला घात हेरून

कोण म्हणेल आता आई

जावा जीव थकले मागून

त्यालाही नसावी काही घाई

वाईट अवस्था माझी बघून

वारा ही स्तब्ध होई