तोकडा विचार

तोकडा विचार करता

होई संकूचीत ही दृष्टी

नंदनवन जरी भोवती

भासे उदासीन ही सृष्टी

दुष्ट अशा मन:लहरींनी

परमानंद राही‌ अधूरा

हातून नकळत निसटतो

जगण्याचा सार सारा

मी माझं करता करता

व्यापकतेचा पडे विसर

स्वत:तच गुंतून पडता

लाभते न सुखाची सर

मानवतेस आड आलेली

मान अपमानाची कमान

काळजातील भावनांनाच

मिळत नाही न्याय समान

तोकड्या या विचारांनीच

मनामनात राहते अंतर

सहज सूंदर आयुष्याचंच

मग सापडत नाही घर

स्पष्ट निखळ नजरेनी

बघावे जरा डोकावून

अवघे हे विश्वही प्रेमाने

हृदयात जाईल सामावून