पोकळी

आठव विश्वाने भरलेला

मनातला एक कोपरा ,

घड्याळाच्या टिक टिक सारखी -

सतत देत असतो जाण.

सुटका करणं सोपं नसतं ,

भूतकाळाच्या गतं विश्वातुन 

प्रत्येक वेळी उभा रहातो ,

दत्त म्हणून सामोरा ठाकतो.

मनावरच्या जळमटांना घेऊन -

साथ देत असतो सावलीसारखा.

उखडून टाकू पहातो त्याला ,

प्रयत्न करतो विसरण्याचा.

काय कसा माहीत नाही ,

 चिकटतो गोचीडासारखा आयुष्याला.

काय मिरवायचं असतं त्याला ?

आणि मिळवायचंही असतं काय ?

होय ! झाल्या असतील चुका हातून ,

सांडलं,लवंडलं गेलही असेल.

पण मग मलाच का हा त्रास ?

की मीच जबाबदार आहे सगळ्याला ?

असो ! मी तू तर केलं आयुष्यभर,

कळलच नाही, ते कधी सरलं भराभर.

अखेरपर्यंत तिला जपत आता राहायचं

भरतेय का, पहात आपलं बसायचं

आपल्याबरोबरच संपेल आता ही पोकळी

ठसठस, टिक टिक थांबेल मग सगळी.