मोकळा श्वास

असहाय्य वेदनेने त्रासलेला देह माझा 

क्षणोक्षणी मागतो आहे एक मोकळा श्वास 

मनाच्या खोल कोपर्यात कुठेतरी दडला आहे 

आनंदी जगण्याचा नवा एक नवा ध्यास 

आतल्या आत रडणारी माझी माणसं 

दिवसरात्र आहेत माझ्या दिमतीला 

माझ्या वेदनेला शमवता शमवता 

विसरली नाहीत आसवांच्या किमतीला

रोजचा दिवस मात करतो आहे मरणावर

वाढवतोय आशा एक दिवस जगण्याची 

माझे अश्रू मात्र देतात दगा मला 

शोध घेत राहतो एका आशेच्या किरणाची