लाइब्रेरी
प्रोफाइल
कविता व्यथा स्रीची
कविता व्यथा स्रीची
1 min
250
तरणी ताठी गंगु गेली गांजुन गरीबीला
मुसमुसलेले अंग तीयेचे दाखवी जवानीला
झीगळ लावुनी वस्र नेसुनी अंग झाकीतसे
दारूड्या नवरा म्हणुन पोटासाठी जाय शेता
जवानी पाहुन मालक झाले गंगुवरती फिदा
म्हणे भारा टाकुनी ये जवळच माझ्या
हीच का रे माणसा वासना असे आता
स्रीची किंमत अशी असे का तुजला
उघड डोळे सावर रे तु आता
वेळी होई दुर्गा मी जगदंबा
करुन पूजा तीयेची वाचव तु आपणा
भोग वस्तु नसे ती आनंदी ठेवी सर्वा
आनंदाने जीवन देवुनी करु सन्मान तीयेचा
