कोरोना -कविता

कोरोना मानवाला खूप काही शिकवूण गेला 

जीवाभावाची कोण गंभीर प्रश्न उभा केला 

उपासमारीत जगताना काळीज देऊन गेला 

थोड्या दिवस का होईना गरीबाने गरीब जिवंत ठेवला 

मदतीची याचना पोटासाठी हलवून गेला 

आश्वासना शिवाय तो उपासी जगत राहिला 

ज्याच्याकडे खूप काही होते तो घरात दडुन बसला 

गरीब उपाशी जगताना त्यांना दु:खाचा वारा नाही लागला 

आपली रक्ताची काही माणसे हाडतूड करू लागली 

आपल्याकडे येऊ नका असी वारंवार सांगू लागली 

जवळ असलेली माणूसकी दाराबाहेरच ठेवली 

चहा,पाणी सुद्धा कोणी कुणालाही विचारी ना झाली 

यात जे दुर्दैवाने सापडले त्यांचा भयान अंत झाला 

अश्रू भरलेल्या काळजाच्या माणसाना दूरूनच सोडून गेला 

बाहेरूनच हे जग प्रवाशासारखा कायम जगला 

धन, ऐश्वर्य इथेच तसेच पृथ्वीवर सोडून गेला 

नियम, शिस्त शाळेसारखी प्रत्येकाने जपली 

त्यामुळेच तर त्यातून बरेचजण वाचली 

कोरोनाने जीवनात संघर्ष आणि लढा शिकविला 

काटकसरीचा मोलाचा सल्ला प्रत्येकाला दिला 

नेहमीची वर्दळ असलेले जग एकदाचे शांत झाले 

दोन हाताचे काम सुटले हे भयंकर दु:ख वाट्याला आले 

बेरोजगारीने पुन्हा भयानक जगाला विळखा घातला

दोन वेळच्या भाकरीचा नव्याने प्रश्न उभा केला