हिरवाई

नको रे असे घाव घालू ,

आमुच्या अस्तित्वावरी

बांध सेतू संवेदनांचा 

मानवा तू आतातरी ...

उभा जन्म वाहतो आम्ही ,

तुझ्याच रे सुखापरी 

जाळतो उन्हात देह आमुचा 

छाया तुला देण्यापरी ...

आता तरी कळाव्या तुला ,

अंतरीच्या मूक यातना 

आमुच्याच अस्तित्वात आहे 

तुझ्या जीवनाची चेतना ...

वसुंधरेची शपथ घेऊनी 

पुन्हा फुलव तू हिरवाई 

तेव्हाच खुलेल तुझ्या जीवनी 

आनंदाची गर्द वनराई ...