बाप माझा शेतकरी

घाम गाळूनी राबतो

बाप माझा शेतकरी

कष्ट त्याचे नाही कमी

पिकवतो तो शिवारी

अंगी चिंध्या चिंध्या झाल्या

दैना कपड्यांची अशी

भोके चपलीला दिसे

जणू ती पुजली जसी

नाही पाहिले रे कधी

दु:ख मी ते सांगताना

रडे एकट्यात असा

बाप माझा झोपताना

किती संकटी डोंगरी

थाटून उभी राहिली

तीळ तीळ या सागरी

जगून ती रे पाहिली

वाटे मनी भिती अशी

कधी तो हरला तर

कंटाळून जीव असा

देऊन बसला तर

सरकार उदासीन

देवा तूच आता तार

येथे जगू दे रे सारे

शेतकरी नाही भार