आभास

सुखी संसार स्वप्नाची,

मना लागली होती आस,

वाटले संसारी पद पडता,

होईल स्वर्ग सुखाचा भास ।

रात्रंदिवस केले कष्ट,

नाही कामात आळस,

चढुनी यशाची पायरी,

हळूच गाठला कळस ।

सुखी संसार वेलीवर,

उमलली फुले दोन,

मन म्हणाले आनंदे,

लाख लाभलं हे सोनं ।

दिले शिक्षण , संस्कार,

संगोपिले तया छान,

बाळे विद्वान होऊन,

आम्हा देतील सन्मान ।

वाटे कष्ट अता संपले,

होतो सुखावलो मनी,

परी पाखरा पंख फुटले,

घेतली उंच भरारी गगनी ।

सुखातल्या या संसारी,

उरला उभयतांचा वास,

कळो आले मिथ्या होता,

सौख्य-प्रपंच आभास ॥