ഭയമില്ലാത്ത

അവിടെ ഒരു യുവ സന്യാസി ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരു രാജകുമാരി അവനുമായി പ്രണയത്തിലായി. രാജാവ് അറിഞ്ഞപ്പോൾ, രാജകുമാരിയെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സന്യാസിയോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു. സന്യാസി പറഞ്ഞു, "ഞാൻ അവിടെയില്ല, ആരെ വിവാഹം കഴിക്കും?"

സന്യാസിയുടെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ രാജാവിന് വളരെ അപമാനം തോന്നി. വാളുകൊണ്ട് അവനെ കൊല്ലാൻ അവൻ തന്റെ മന്ത്രിയോട് ആജ്ഞാപിച്ചു.

"ആദ്യം മുതൽ ശരീരവുമായി എനിക്ക് യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല, വേർപിരിയുന്നവരിൽ നിന്ന് നിങ്ങളുടെ വാൾ മറ്റെന്താണ് വേർതിരിക്കുന്നത്? ഞാൻ തയ്യാറാണ്, നിങ്ങൾ എന്റെ തലയെ വെട്ടിമാറ്റാൻ നിങ്ങളെ ക്ഷണിക്കുന്നു." വസന്തത്തിന്റെ കാറ്റ് വൃക്ഷങ്ങളെ അവയുടെ പൂക്കളെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതുപോലെ."

അത് തീർച്ചയായും വസന്തകാലമായിരുന്നു, മരങ്ങളിൽ നിന്ന് പൂക്കൾ വീഴുകയായിരുന്നു. രാജാവ് ആ പുഷ്പങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി, താൻ മരണത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുകയാണെന്ന് അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ആ സന്യാസിയുടെ ആനന്ദകരമായ കണ്ണുകൾ കണ്ടു. അവൻ ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു, "മരണത്തെ ഭയക്കാത്തവനെ, മരണത്തെ ജീവിതമായി സ്വീകരിക്കുന്നവനെ കൊല്ലുന്നത് വ്യർത്ഥമാണ്, മരണത്തിന് പോലും അവനെ കൊല്ലാൻ കഴിയില്ല."

രാജാവ് ഉടനെ തന്റെ ഉത്തരവ് പിൻവലിച്ചു.