સૂરજ થકી નવી આશ

ઊર્મિનો ધોધ આંસુ થકી છલકાય છે, 

શબ્દોમાંય દિલની ભીનાશ વરતાય છે,

કાળાં માથાનો માનવી બહુ મૂંઝાય છે,

ઈશ પણ કળિયુગ જોઈ પસ્તાય છે,

ચોતરફ રુદન, આજીજી, વિલાપ છે,

સૂણી સૂણી હવે ઈશ પણ મૂંઝાય છે,

બધે જ હવે કોંક્રિટનાં જંગલ દેખાય છે,

લીલોતરીનો તો છેદ ઊડતો જાય છે,

ઊંચનીચ જાણે રોજ બધે વર્તાય છે !

માનવી નીત નવા અહંકારમાં અટવાય છે,

લાગણીનો દંભ સહજ બનતો જાય છે,

મૌલિકતા રોજ ખોવાતી જાય છે,

માનવીય મૂલ્યો ફરી ફરી ઘવાય છે,

સૂરજ થકી રોજ નવી આશ બંધાય છે.