રાત

રસ નીતરતી રાત આ વહી જાય છે,

મોરપીંછ જાણે કોઈ કર્ણમાં ફેરવી જાય છે.

પ્રણય આપણો ચકચૂર થઇ મત્ત થઈ જાય છે,

જોઈને ચાંદ વાદળમાં છુપાઈ જાય છે.

તારક મઢ્યું આ નભ ચંદરવો બની જાય છે,

આશ્લેષ ચૂમી વેલ બની આલિંગાઈ જાય છે.

પવન ખુદ સુગંધ બની શ્વાસમાં પરોવાઈ જાય છે,

કામ રતીની હથેળીઓ પરોવાઈ જાય છે.