કાળ કોરોના

બધે છે શ્વાસની વાતો,નવું કંઈ તો કહો પ્યારે,

નરી છે કાળની રાતો,નવું કંઈ તો કહો પ્યારે.

તમે ચાલ્યા અહીંથી ને રડે છે ખોરડું ખાલી,

હવે અણસાર વર્તાતો, નવું કંઈ તો કહો પ્યારે.

બન્યો છે કાળ કોરોના, ગયો ભરખી આ કોરોના,

રુદનનો સૂર સંભળાતો, નવું કંઈ તો કહો પ્યારે.

કરી આ આભને માથે, ઉડું હું આમ મસ્તીમાં,

નથી આ ભાર વેઠાતો, નવું કંઈ તો કહો પ્યારે.

ઘસીને જાતને 'હેલી',ભલે વરસો તમે અનહદ,

છતાં આ બાગ કરમાતો, નવું કંઈ તો કહો પ્યારે.