હસ્તિ એની.....

હસ્તિ એની વાત સાથે જ એણે મિટાવી દીધી,

સામે મળ્યા તો એણે જ નજરો ઝુકાવી દીધી,

સૂરજને એમ પણ આથમવાની ઉતાવળ હતી,

તોય એણે ચાંદને વાત એની જ સમજાવી દીધી,

ઘટાદાર ડાળીઓ પાનખરમાં ખંખેરાઈ ગઈ હતી,

તોય એણે વસંતની મહેફિલો ત્યાં સજાવી દીધી,

આંખોની રોશની એની તલાશમાં જ નીકળી હતી,

બુઝાવી દીપ એણે અંધકારની ચાદર પાથરી દીધી,

અજંપો એવો તો વ્યાપી ગયો'તો ભીતરની ડેલીએ,

ઉઘડ્યા કમાડ તોય એને સાંકળની ભીંત ચણી દીધી.