હૈયાના કમાડ

ના કદી વાસ્યાં અમે હૈયાના કમાડ,

એમાં સ્થિર અમ જીવન,

બની એ ખૂણે જગા?

અતીત ના બને જરજરીત ! 

યાદોને ના લાગે બાવા...

પણ આ તારું વળગણ?

આજ પણ એ કમાડ ને ઉંબરે 

તું આવીશ, એ ઇન્તેજારમાં,

આંખ એ ઝળઝળિયાં,

પોપચાને લાગતો ભાર,

કે તું જાણે સામે..

ધુંધળુ દેખાતું એ રસ્તાં બન્યાં ચોખ્ખાં.

ચાંદની શીતળતા રાખી,

સૂરજની અગનને મેં સાચવી;

વીતી મારી પાનખર, અને વસંત આપે હેલો..

એ બારસાખે તોય ઉભી આજે પણ,

સપના તારા સીંચુ

યોજનાનો માણસ હું..!

રચયું સઘળુ..

અંતે, ઝુલતા તોરણ ની જેમ રહયા,

ના કદી વાંસયુ કમાડ અમે..!!!