અદ્રશ્ય આંસુ

જેનાં હોઠ મૌન

ને

આંખોની કીકીઓ પાછળ રહેતાં અદ્રશ્ય આંસું !  

ઘરનાં દરેકને દેવાં રેશમની પથારી,

સૂતો હંમેશા પથ્થરની ઓથમાં !

મા ને બાપ,

ભાઈ ને બહેન,

પત્ની ને બાળકો,

નોકર ને ચાકર,

દેવાં

સૌને

રહેતો તત્પર,

અનાજ ને છાપરું !

માબાપ ને પત્ની વચ્ચે સાધતો સમતુલા,

ભાઈ બહેનનાં સંપને આપતો પ્રાધાન્ય,

શિખવાડતો રહ્યો સંતાનોને નીતિનાં પાઠ !

છૂપાવતો રહ્યો એ

છિદ્રો એનાં કપડાં ને પગરખાંનાં !

કેન્દ્રિત રહ્યું એનું ધ્યાન

પરિવારનાં સુખ શાંતિમાં હંમેશા

સૌને મળે 

મનગમતાં ભોજનનો કોળિયો

ઉપેક્ષ્યા ‘સ્વ’નાં આશા ને અરમાન !

મળે ના ઉત્તરો

એવી જીવનની પરીક્ષા રહ્યો આપતો !

માને પૂજતું જગત 

ભૂલી જાય પિતાનાં મૌન ત્યાગને !

પ્રગતિનાં શિખરો તય કરી

પગે પડતાં માને સંતાન !

પાછળ ઊભો એ લૂછતો આંખનાં છાનાં આંસુ !

દેખાય છે કોને એ અદ્રશ્ય આંસુ ?