మొగిలి పరిమళం అతని కౌగిలి

అరవిరిసిన అందం అతనిది

అరుణ కాంతుల రంగు అతని సొంతం

అంబరాన్ని మించిన కనుల సోయగం 

కొండలను కరగదీసే కండల వీరుడు

తన కౌగిలిలో నలిగితే వచ్చె ఆనందం

రెట్టింపు అనుభూతికి రుచి మరిగి

అలవాటు పడిన నా వలపుకి 

అనుభవిస్తేనే పురుషుని లోగిలిలో 

ప్రకృతి ఒదిగిన మొగిలి పువ్వుల 

పరిమళ పరమార్థం తెలుస్తుంది

నా గాజుల చప్పుడు సెలయేటి గలగలతో

ప్రణయ గీతాలను ప్రవహింప జేస్తున్నాయి 

నా చెవుల కమ్మలు చల్లని సమీరంతో

సరసకు రమ్మని ఆహ్వానిస్తున్నాయి

నా ముక్కు పుడుక నీ తీయ్యని ముద్దు కోసం 

పక్కకు తప్పుకుంటా నంటున్నది

నా నవ్వులు మల్లేల వానలు కురియగా

నాపై నా దేహమందు నీకు కోరిక మొలకేత్తలేదా?

నా చేతుల్లో గోరంటాకు నీతో ఈ రాత్రిని 

ఎర్రగా పండించుకోవాలంటున్నది

నా అమావాస్య కురుల విరులు తెల్లని మబ్బులో 

తేలియాడే మత్తులో నన్ను ముంచెస్తూన్నాయి

నా కళ్ళు మధురంగా నీ మనసును కెలుకుతుంటే

నన్నెత్తుకు ముద్దాడాలనిపించదా?

నీ దేహమునకు నా మనసు పరితపించగా

నీ బాహువులలో నా దేహము ఉయాలలుగాగ

నీ అధర చుంబముకు నేను మధువును చిందించగా

నీ వాడి చూపులకు నేను పరవశము తప్పిపోగా

నీ శ్వాసకు నేను వేడి శ్వాసగా మారిపోగా

నీ ముని వేళ్ళ స్పర్శలకు నా తనువు తరించగా

నీ వక్షమునకు నా కుచములు తలలు వంచగా...!

అబ్బా! నా నిట్టూర్పులు

నా తనువు వేడి బాధ ఎంటో ....

రాత్రిళ్ళు నిరీక్షణతో ఎదురు చూస్తూ

చంద్రుని కాంతిలో విచ్చుకునే కలువ

పూవ్వులకు తెలుసు .....

నీ మోహన్నీ చల్లార్చాలంటే నేను

ఎన్ని రాత్రులు జాబిలులై ఉదయించాలో....!

ప్రతి అర్ధరాత్రి నీతో యుద్ధం 

అంతం లేని ఆరంభమే కావాలి

అలసట ఎరుగని సాంగత్యంలో

అమరత్వం పొందాలి మన దాంపత్యం!