కసాయి కళ్లు

ఆ కసాయి కళ్లు చూస్తున్నాయి ఆ కళ్లకు మరో రెండు జతల కళ్లు తోడయ్యాయి

ఆ కళ్లలో సంస్కారం లేదు, సభ్యత లేదుఅవి మంచిని ఏనాడు చూసిన కళ్లు కావు

ఆ కసాయి కళ్లు...భావోద్వేగాలకు ఏనాడు చెమర్చలేదుఅసలా మాటే వాటికి తెలీదుతాగొచ్చి తండ్రి తల్లిని కొడితే చూసిన కళ్లవినాగరిక సమాజంలో ఆనాగరిక ఆనవాళ్లవి విద్యని వెక్కిరించిన సంస్కార హీన కళ్లవి మద్యం మత్తు కైపులో ఎర్రబడిన కళ్లవినీలి చిత్రాల ఉన్మాద క్రీడ ఇష్టం ఆ కళ్లకిఆడపిల్లలంటే ఆటబొమ్మలు ఆ కసాయి కళ్లకి ఆ కసాయి కళ్లు మత్తుగా చూస్తున్నాయి

చీకటిలో కలిసిపోయి వెంబడిస్తున్నాయివెంబడిస్తున్నారని పాపం ఆ అబలకి తెలీదుదట్టమైన అడవి కాదది... జనారణ్య నగరం అక్కడా మృగాలుంటాయని తెలియదు... పాపం. అకస్మాత్తుగా ఆ కళ్లు ఆమెను చుట్టుముట్టాయి

ఆ కళ్లు వికృతంగా నవ్వాయి భయం నీడలో తోడేళ్ల ఊలల్లా ఆ నవ్వులు

తప్పించుకునే పెనుగులాటలో ఓడిపోయింది... ఆమె ఆ చీకటి నుంచి మరో చీకటిలోకి బతిమాలింది, ఏడ్చింది, కాళ్లు పట్టుకుంది తల్లిని, చెల్లినీ గుర్తుచేసింది... నిస్సహాయ స్థితిలో మానసికంగా నిర్జీవమైంది

కనికరం లేని ఆ కసాయి కళ్లకు తల్లా, చెల్లా కామోన్మాదంలో వాళ్లనూ చెరిచే రాక్షసులు.ఆ కళ్లకి ఆమె కన్నీళ్లు కనిపించలేదు పెనుగులాటలో నగ్నంగా మారిన శరీరం తప్ప కుక్కలు శవాన్ని పీక్కు తిన్నట్టు. నరమాంస భక్షకుల్లా ఆమెపై రుధిర క్రీడ  ఓ కంట ఆమె కన్నీటి ధార. అది కన్నీరో... రుధరమోవికటాట్టహాసాల మధ్య నలిగిపోతూనే ఉంది ఒకరు, ఆపై మరొకరు, ఇద్దరు, ముగ్గురుఅత్యాచారవికృతానికి ఆ చీకటి సాక్ష్యం

ఆ రాక్షసకాండను చూసి మృత్యువే భయపడింది ఆమెను తన కౌగిలిలోకి తీసుకుని ఓదార్చిందిఅవును... ఆమె మరణించింది.....

ఉన్మాదుల శవక్రీడ ముగిసిందిఆ కసాయి కళ్లలో పైశాచిక ఆనందం

మళ్లీ ఆ కళ్లు చీకటిలో కలిసిపోయాయి.. ఆమె కంటి నుంచి రుధరధార ఆగలేదు

అది అర్ధరాత్రి కాదు, అమావాస్యా కాదు సమాజం ఇంకా నిద్రపోనూ లేదు...

భద్రత లేని నడిరోడ్లు ఉన్మాదుల రహదార్లుబలహీనుల ఆక్రందనలతో నిండిన శ్మశానాలు