Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published
Participate in 31 Days : 31 Writing Prompts Season 3 contest and win a chance to get your ebook published

Lopamudra Parida

Action Inspirational


3  

Lopamudra Parida

Action Inspirational


ତ୍ଯାଗ

ତ୍ଯାଗ

4 mins 156 4 mins 156


ଗୋଟେ ନଈ ଥିଲା ଆଉ ସେଥିରେ ଧାରେ ପାଣି ବହିଯାଉଥିଲା ଅନେକ ଆବେଗକୁ କୋଳ କରି କିନ୍ତୁ ଧିରେ, ଚୁପ୍ ଚାପ୍,ନିର୍ଲିପ୍ତ ।ସମୟ କ୍ରମେ ଆଉ ଧାରେ ପାଣି ଆସି ମିଶିଲା ଆଗରୁଥିବା ଧାରଟିରେ ।ଦୁଇଧାର ମିଶି ନଈ ଗଭୀର ହେଲା ସତ କିନ୍ତୁ ଦ୍ବିତୀୟ ଧାରଟି ଛଳଛଳ, ଉନ୍ମୁକ୍ତ ଥିଲା ।ଆକାଶେ ସ୍ବପ୍ନ ତାଠି ଫୁଟୁଥିଲେ ସକାଳେ ସଂଜେ, ସିଏ ସମୁଦ୍ର ଖୋଜୁଥିଲା ।


ପ୍ରଥମ ଚିତ୍ର ରୁ ଶେଷ ଛବି ଯାଏ : 


"ଆଲୋ ଖମ୍ବ ଟା ପରି କାଇଁ ଠିଆ ହେଇଛୁ? ଶଂଖୋଳି ନଉନୁ ତାକୁ ଘରୁକୁ? " ବଡ ଶାଶୁଙ୍କ ଓଜନେ ଭରା ତାଗିଦାରେ ଝୁଙ୍କିପଡି କାର ଭିତରକୁ ଚାହିଁଲେ ସୁମିତ୍ରା ।


_ ଆସ ।ମୋ ହାତ ଧର ।


ନିଜେ ହି ଓହ୍ଲେଇ ଆସୁଥିଲା ପୁନେଇଁ କୁସୁମିତା ଅଳତା ଲଗା ଜହ୍ନ ଟେ କାର୍ ର ଦୁଆର ତଳୁ ଅଳ୍ପେଇକି ମୁଣ୍ଡ ନୋଇଁ ।ବହୁ ଆଗରୁ ଚିହ୍ନିଥିବା ପରି ସିଧା ଚାହୁଁ ଥିଲା ଚାରିଆଡେ ଗ୍ରିବା ହଲେଇ ।


ଶୁଭିଲା ଟୁପଟାପ ।' ଇଏ କି ବୋହୁ ଲୋ ମା ? କାଠଗଣ୍ଡି ପରି ଠିଆ ହେଇଗଲା କ'ଣ ବାହାରୁ ବାହାରୁ? "


_ 'ଚାଲ ମୋ ସାଙ୍ଗେ ।'କହିଲେ ନୀଳିମା ।ସେ ହାତ ଧରା ସଳଖି ଚାଲୁଥିବାର ଦେଖି ଟାପରା ଶୁଭିଲା ।ବଡ ଶାଶୁ ପୁଣି ଝିଙ୍ଗାସୀ କହିଲେ, ' ଆଲୋ ବଡ ବୋହୁ ଅଣ୍ଟା ଟିକେ ନୋଇଁକି ନଉଁନୁ ତାକୁ ।ନୂଆ ଭୁଆସୁଣୀ ଟା ।ମଲାମୋର ।" 


ଶାଶୁଙ୍କ ମୁହଁ ନାଲା ପଡିଯାଇଥିଲା ।ସାନ ଦିଅର ମା ଧଳାନୂଆଁ ଧୋତି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଟେକି ଧରି ପରସ୍ପର କୁ ଚହାଁ ଚୁହିଁ ହେଉଥିଲେ।ସୁମିତ୍ରା ହୁଳହୁଳିଟେ ପକେଇ ଦିଅନ୍ତେ ସମସ୍ତେ ଏକମେଳେ ହୁଳହୁଳି ପକେଇଲେ ।


ଏମିତି ହୁଏ ।ଜଣଙ୍କ ପଛେ ସମସ୍ତେ ଚାଲନ୍ତି ।ଆଗ ପଛ ବିଚାରନ୍ତି କମ ।

ଗହଳି ଭିତରେ ନୂଆ ବୋହୁ କହିଲା, ମୋ ଅଣ୍ଟା କଣ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଛି ଯେ ମୁଁ ନଇଁ ନଇଁ ଚାଲିବି ? ସୁମିତ୍ରା କାବା ।ଇଏ କି ମାଟିରେ ଗଢାରେ ବାବା ।


କେତେ ଲୋକ କହିଦେଇପାରନ୍ତି ଫୁଟିଥିବା ଛତୁପରି ମୁଣ୍ଡ ଟେକି, ଆଉ କେତେକ ଛାତି ତଳେ ପାଉଁଶ ନିଆଁ ଦବେଇ ଜୀଁ ଯାନ୍ତି ସାରା ଜନମ ।


ସୁମିତ୍ରା ଖାଲି ଏତିକି କହିଲେ," ଗାଁ କଥା ପରା ।ଏଠା ଚଳଣୀ ଭିନ୍ନ " ।ବୁଝେଇପାରିଲେନି ଯେ ଏ ପ୍ରଥା ର ମଞ୍ଜି କଥା କିଛି ଅଲଗା ।ନିଆରା ଅନେକ ପ୍ରଥା ଖାଲି ଆମ ପାଇଁ ଉପଜ .... ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲାଉଥିବା ମଗଜ ସବୁର ଉତ୍ପାତି ବୋଲି ।


ଏଥିଲା ଗୃହ ପ୍ରବେଶର ପ୍ରଥମ ଛବି ।ପରେ ପରେ କିଏ କିଏ କହିଲେ ମୁହଁ ଖୋରୀ, ମୁଖୁରୀ, ଫାଜିଲ ,କିଏ କହିଲେ ସ୍ପଷ୍ଟବାଦିନୀ ।ଯାହାର ଦୃଷ୍ଟିଭେଦରେ ଯିଏ ବିଚାରେ ।


ଶାଶୁଙ୍କ ହାଣ୍ଡିଶାଳ, ମାରା, ଛୁଆଁ ,ନୀତି _ନିୟମ ସବୁ ଧିରେ ଧିରେ ବଦଳିଯାଉଥିଲେ ତା ' ହାତ ଦେଇ ।ଆଗେ ଆଗେ ଅଶାନ୍ତି ପରେ ପରେ ନିରବତା ଓ ଶେଷକୁ ଆଦରି ନେଇ ।ପରିବର୍ତ୍ତନ ତ ଶୁଭଙ୍କରୀ ଯଦିଓ ଘା'ରୁ ଚୋପା ଛାଡିଲେ ଘା' ପୋଡେ ।


ସବୁବେଳେ ଦୃଢ ସଂକଳ୍ପ ରେ ଠିଆ ହେଉଥିବା ତାକୁ ସାମ୍ନା କରିବାରେ ହଲିଯାଉଥିଲେ କେତେ ପ୍ରଚଳିତ ଗୋଡଗଳା ପରମ୍ପରା ର କଣ୍ଟା ।ପିରିଗ କଣ୍ଟା ମାରି ମାସ୍ତୁଲପିଟା ଅନେକ ଖମ୍ବ ଦୋହଲିବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ତା' ଯୁକ୍ତି ଆଗରେ ।ଏଇ ଯେମିତି ସକାଳୁ ଶାଶୁଶଶୁରଙ୍କ ଗୋଡ ବୁଢା ଆଙ୍ଗୁଳି ବୁଡା ପାଣିକୁ ପାଦୁକ ପରି ପାଇବାର ମହାନ ନିତିଦିନିଆ ବ୍ରତଟିକୁ ସେ ଇନଫେକସନ ହବ କହି ନା ନିଜେ କଲା ନା ମୁକପରି ଚଳପ୍ରଚଳ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କୁ କରିବାକୁ ଦେଲା ।ପ୍ରଥା ବଦଳିଲେ ହସଟି ମାନ ମାଖି ।ସବୁ କଥାର କାରଣ ପଚାରିବସୁଥିଲା ।ମନକୁ ପାଇଲେ ହସି ହସି କରୁଥିଲା ନ ପାଇଲେ' ହବନି 'କହିଦେଉଥିଲା ନିର୍ଦ୍ବନ୍ଦେ ।ମନରେ କିଛି ରଖୁନଥିଲା ।ଯୋଉଠା କଥା ସେଇଠି ଛିଡିଲା ।କୋମଳ ଶିଶୁର ମନ ତାର ।


କିଏ କଣ ବିପରୀତ ଟିପଣୀ ଦେଲେ କଡା କରି ୱାପସୀ ଦେଉଥିଲା ତ କେହି ମୁହଁ ଲାଗିବାକୁ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେବା ଆରମ୍ଭିଲେ ।ସୁମିତ୍ରା ଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ସେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଢାଲଟିଏ ହେଇ ଆସିଥିଲା ଯେମିତି ।ଏମିତି ନୁହେଁ ସେ ଏ ଘରେ ପାଦ ଦବା ଦିନୁ କୋଉ କଥାରେ ତାଙ୍କ ମନ ବାଧାନି,କିନ୍ତୁ ସହିବା ଲୋକ ବଡ ନ୍ଯାୟରେ ସେ ବଡ ହେଇ ରହିବାଟି ବାଛିଛନ୍ତି ସ୍ବଇଚ୍ଛାରେ ।ପିଲାଦିନୁ ତ ବଡବୋହୁ ହେବାର ସ୍ବପ୍ନ ଥିଲା ହି ।ଆଉ ପୁଣି ସେ ଭାବନ୍ତି 'ଘରେ ବାପା, ମା ଯେମିତି ଏଠି ବି ତ ସେମିତି ।କିଏ କଣ ପଦେ କହିଦେଲେ କଣ ଦେହ ଘୋରି ହେଇଯାଏ? ନାଇଁ ତ ।କୁହନ୍ତୁ ଦିନ ଆସିବ ଆପେ ବୁଝିବେନି କି ? କିଏ କେତେଦିନ ଏ ମହୀମଣ୍ଡଳେ ଯେ କଥାକୁ ଧରି ବସିଲେ ଚଳେ ? ସଂସାର ଭିତରେ ଘର କରିଥିଲେ ପଥର ପଡିଲେ ସହି ପରା ।


ଯେତେହେଲେ ଶାଶୁଘର ଅଗଣା, କୋହ ଦବିଯିବ.... କୋକେଇ ଉଠିବ ।ପୁଣି ବୁଢୀ ହେଲା ଯାଏ ଏ ଡର ବି ଥାଏ କି କାଳେ କିଏ ନିଜ ବାପା ମାଙ୍କ ଶିକ୍ଷା ସଂସ୍କାର କୁ ଆଙ୍ଗୁଳି ଉଠେଇବେ ତ ବାରବରଷ ର ତପ ଶୁଖୁଆ ପୋଡା ରେ ଯିବକି ନାହିଁ । ତ୍ଯାଗ ଧର୍ମ ସଂସ୍କାର ତ ପୁଣି କଣ ଅଛି କି ନା" କିନ୍ତୁ ସିଏ କୁହେ ଯଦି ବାପା, ମା ଡାକିବା ତେବେ ନିଜ ଘର ପରି ହିଁ ଚଳିବା ।ଡରିବା କାଇଁ ? ଯଦି ଆପଣେଇବା ପୁରା ।ଆମର ବି ପସନ୍ଦ ନାପସନ୍ଦ ଅଛି,ଆମେ ବି ମଣିଷ ।ଏ ପରଘର ଭଙ୍ଗା ଲୋକଙ୍କୁ ଦାଣ୍ଡ ମଡେଇ ଦେବାନି ।ନିଜ ଘରେ ହଜାରେ ଫାଟ, ଆମ କାନ୍ଥ ଫାଟକୁ ଦରଦ ଉଛୁଳି ପଡୁଛି ।ଏମାନଙ୍କୁ ଦୁରୁ ଦୁର୍ ଦୁର୍ ।ଆଉ ଧର୍ମ ହେଲା ମଣିଷ ହବା ।ଯାହା ଯେତେବେଳେ ଠିକ୍ ସେଇଟା କରିବା ।ସେ ସୁକୁ ସୁକୁ କୁନ୍ତୁ କୁନ୍ତୁ ନାହିଁ । 


ସୁମିତ୍ରା ତାକୁ ତାଙ୍କ ଝିଅ ପରି ଆପଣେଇ ନେଇଥାନ୍ତି ଧିରେ ଧିରେ ଅନ୍ତରରେ ।ତାର ଯତ୍ନ, ଆକଟପଣ ,ରାଗ,ରୁଷା ,ଗାଳିରେ ବି ଗୋଟେ ଆକର୍ଷଣ ଟାଣେ ତାଙ୍କୁ ।ତାଙ୍କୁ ଲାଗେ ଯାହା ସେ ପାରିନାହାନ୍ତି ଇଏ ନିଶ୍ଚେ ପାରିବ ।


ଯୋଉଦିନ ପଡିଶା ଘର ଖଞ୍ଜାରେ ଘର ଭାଗବଣ୍ଟା ହେଲା ସେଦିନ କେଜାଣି କାଇଁ ସେ ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ କୋଳରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖି କଇଁ କଇଁ ହୋଇ ବହୁତ କାନ୍ଦିଲା ।ସ୍ନେହରେ ମୁଣ୍ଡ ଆଉଁସି ପଚାରିଲାରୁ କହିଲା, 'ଆମ ଘର କେବେ ଭାଗ ବାଣ୍ଟିବାନି ଅପା ।ଆମେ ଏକାଠି ରହିବା ।' 


ସୁମିତ୍ରା ଆକାଶେ କରୁଣାରେ ଆଦ୍ର ହେଇଥିବା ତାଙ୍କ ସମୁଦ୍ର ପରି ଆଖିରୁ ଦି ଟୋପା ଲୁହକୁ ବୋହି ଯାଉଯାଉ ରୋକିଦେଲେ ।ତା 'ହାତ ଧରି ନିଜ ବଖରା କୁ ନେଇ ଯାଇ ପଲଙ୍କରେ ବସେଇଲେ ।ପିନ୍ଧାଲୁଗା କାନିରେ ତା ମୁହଁ କୁ ପୋଛି ଆଣି ଘରର ଚାବିନେଥ୍ଥା କୁ ଆଲମାରୀ ଥାକରୁ କାଢି ସାନବୋହୁ ର ହାତକୁ ବଢାଇ ଦେଉ ଦେଉ ସେ ଭାବୁଥିଲେ, " ପରିବାର କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚଳାଇବାକୁ ହେଲେ ବଡବୋହୁ କୁ ବହୁତ କିଛି ତ୍ଯାଗ କରିବାକୁ ପଡେରେ ମା ।"


ଚାବି ନେଥ୍ଥାକୁ ଅନାଇଁ ସେ ତାର ନିରୀହ ଆଖିର ପ୍ରଶ୍ନରେ ସୁମିତ୍ରା ଙ୍କୁ ଅଭିଭୂତ କଲା ।ସୁମିତ୍ରା କହିଲେ, 'ରଖ ,ତୁ ପାରିବୁ ।"


ସେ ହାତ ମୁଠା ଓଲଟେଇ ପୁଣି ସୁମିତ୍ରାଙ୍କ ହାତରେ ନେଥ୍ଥା ଟି ଲେଉଟାଇ କହିଲା, 'ହଁ ଯେ ତୁମ ପାଖରେ ଥାଉ ,ମୁଁ ବା ଓଲେଇଗାଈଟା ,କୋଉଠି ପକେଇ ହଜେଇ ଦେବି ।ଯେତେବେଳେ ଯାହା ଦରକାର ତୁମକୁ କହିବିନି କି ।ରଖ " ।


ସୁମିତ୍ରା ଙ୍କୁ ଲାଗୁଥିଲା ସେ ତାର ବୋଉ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି ସତକୁ ସତ ।ସେ ଗେଲେଇ କି ପଚାରିଲେ, "ଆଛ୍ଛା ତୁ ଓଲେଇ ଆଉ ମୁଁ?"


_ " ତମେ ତ୍ଯାଗମୁରତି ବଉଳା ପା " କହି କହି ହସ ବୁଣି ବାହାରିଗଲା ଅଗଣାକୁ ।


ଫଗୁଣ ଫଗୁଣ ଲାଗୁଥିଲା ଫରୁଆ ।


Rate this content
Log in

More oriya story from Lopamudra Parida

Similar oriya story from Action