କାନ୍ଦୁଛି କଲମ

   - " ଚୁପ ରହିବାର ବି ଗୋଟେ ସୀମା ଥାଏ । ମୁହଁ ନ ଖୋଲିଲେ ଏମିତି ସାହିତ୍ୟର ଅପମାନ ହେଉଥିବ । " 

   ଏତିକି କହି ପଣ କରି ଚାଲି ଆସିଲେ ତ୍ରିପାଠୀବାବୁ । କଥାଟା ପ୍ରଘଟ ନ ହେଲେ ବି ଆଗ ଧାଡ଼ିର ସାହିତ୍ୟିକମାନଙ୍କର ଗହଣରେ ଅଛପା ନ ଥିଲା । କାଳେ ଏ ଘଟଣା ସମ୍ବାଦ ପତ୍ରର ମୁଖ ମଣ୍ଡନ କରିବ ସଂସ୍ଥାର ପ୍ରଯୋଜକ ମହୋଦୟ ନିଜେ ଦୌଡ଼ିଲେ ତ୍ରିପାଠୀ ବାବୁଙ୍କ ବାସଭବନକୁ । 

   - " ଏମିତି କଥାଟାକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼େଇଲେ ହେବ... କିଛି ଦେଇ ନେଇ ରଫା ଦଫା କରି ଦିଅନ୍ତୁ ।" 

   - " କ'ଣ ଭାବିଛ ଏମିତି କେଇଟା ଟଙ୍କାରେ ମୋ ମୁହଁକୁ ବନ୍ଦ କରି ଦେବ...???"

  - " ରଖ ହୋ ତୁମ ପରିବାପଣିଆ... ଝିଅ ଛୁଆଟାକୁ ଦେଖି ଆସି କେତେ ଘର ଫେରି ଯାଇଛନ୍ତି ଯେ , ଆସିବାର ନାଁ ଧରି ନାହାନ୍ତି... ହଁ ଯାହା ଦେଉଛ ଦିଅ ଇଏ ଆମର ସପ୍ତାହେ ଯାଏଁ ଘରୁ ବାହାରିବେ ନାହିଁ ।"

  ଆଉ କ'ଣ ସେଇ ଦିନୁ କଲମରୁ ଆଉ ସ୍ୟାହି ଝରିବା ମୁଁ ଦେଖିନି...