ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ବାଲକୋନୀ
ବାଲକୋନୀ
ସହରର ପନ୍ଦର ମହଲା ଉପରେ ଥିବା ଏଇ ବିରାଟ ଫ୍ଲାଟ୍ର 'ବାଲକୋନୀ'ଟା ବଳରାମ ବାବୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏବେ ସାରା ପୃଥିବୀ। ସେଇଠି ଠିଆ ହୋଇ ତଳକୁ ଚାହିଁଲେ ରାସ୍ତାରେ ଧାଉଁଥିବା ମଣିଷଗୁଡ଼ାକ ବ୍ୟସ୍ତ ପିମ୍ପୁଡ଼ି ପରି ଦିଶନ୍ତି। ଗାଁର ସେଇ ଖୋଲା ଦାଣ୍ଡ, ପୋଖରୀ ତୁଠର ଥଣ୍ଡା ପବନ, ଆଉ ବରଗଛ ମୂଳର ଖଟି ଛାଡ଼ି ସେ ଆଉ ସୁଲୋଚନା ଏଇ କଂକ୍ରିଟ୍ ଖଚିତ ସୁନା ପଞ୍ଜୁରିରେ ଆସି ବନ୍ଦୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଛି କେବଳ ଗୋଟିଏ ସୂତା— ତାଙ୍କର ଏକୋଇରବଳା ପୁଅ 'ସୁମନ୍ତ'। ସୁମନ୍ତ ଏବେ ବଡ଼ ଅଫିସର, ବଡ଼ କମ୍ପାନୀର ମଣିଷ। ତା’ର ଗୋଟିଏ ଇସାରାରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଟଙ୍କାର ହିସାବ ବଦଳିଯାଏ। ବାପାମାଆଙ୍କ ଆରାମ ପାଇଁ ସେ କିଛି କମ୍ କରିନି— ନରମ ସ୍ପ୍ରିଙ୍ଗ୍ ବିଛଣା, ଚବିଶ ଘଣ୍ଟିଆ ଏସି, କାନ୍ଥ ଯାକର ଟିଭି ଆଉ ଡାକିବା ଆଗରୁ ହାଜର ହେବା ପାଇଁ ଚାକର। ହେଲେ ବୟସର ଅପରାହ୍ଣରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇଥିବା ଦୁଇଟି ଶୁଖିଲା ନଈ କ’ଣ କେବଳ ଏଇ ବସ୍ତୁବାଦୀ ସୁଖରେ ଭିଜି ପାରିବେ? ସେମାନେ ତ କେବଳ ମୁଠାଏ ସମୟ ଆଉ ପଦେ ସ୍ନେହବୋଳା କଥା ପାଇଁ ଭୋକିଲା ଅଛନ୍ତି। ସନ୍ଧ୍ୟା ନଇଁଲେ ସୁଲୋଚନାଙ୍କ ଆଖି ବନ୍ଦ କବାଟ ଆଡ଼କୁ ଥାଏ, ଆଉ ବଳରାମ ବାବୁଙ୍କ ଆଖି ସେଇ ବାଲକୋନୀରୁ ଦିଶୁଥିବା ଅସ୍ତଗାମୀ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଡ଼କୁ। ସୁମନ୍ତ ଫେରେ। ଦେହରେ ଦିନଯାକର କ୍ଲାନ୍ତି, ହାତରେ ମୋବାଇଲ୍ ଆଉ ଆଖିରେ ଲାପଟପ୍ର ନେଳିଆ ଆଲୁଅର ନିଶା। "ଆସିଲୁ ଧନ? ଆଜି ବହୁତ ଥକି ଯାଇଛୁ କି?" ସୁଲୋଚନା ପଣତ କାନିରେ ତା' ମୁହଁ ପୋଛିଦେବାକୁ ହାତ ବଢ଼ାନ୍ତି, ଭାବନ୍ତି ପୁଅ ଟିକେ ପାଖରେ ବସିବ। ସୁମନ୍ତ କିନ୍ତୁ ସ୍କ୍ରିନ୍ରୁ ଆଖି ନ ଉଠାଇ କହେ, "ହଁ ମାଆ, ତୁମେ ଖାଇଦିଅ। ମୋର ଗୋଟେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଲ୍ ଅଛି ଆମେରିକାରୁ। କେବେ ସରିବ ଠିକ୍ ନାହିଁ।" ଖଟ୍ କରି କବାଟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ। ଦୁଇଟି ବୃଦ୍ଧ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ ସେଇ ବନ୍ଦ କବାଟ ଏପଟେ ଫେରିଆସେ। ମଣିଷପଣିଆ ଯେମିତି କେଉଁ କଂକ୍ରିଟ୍ ତଳେ ଚାପି ହୋଇଯାଇଛି। ବଳରାମ ବାବୁ ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ନ୍ତି— ହୃଦୟର ତୃଷ୍ଣା କ’ଣ ମେଣ୍ଟିପାରିବ ସେଇ ଚେପା କାଚର ଯନ୍ତ୍ରରୁ? ଦିନେ ରବିବାର ସକାଳ। ବଳରାମ ବାବୁ ଭାବିଲେ, ଆଜି ତ ଛୁଟି ଦିନ। ପୁଅ ପାଖରେ ଟିକେ ବସିବେ, ପିଠିରେ ହାତ ବୁଲେଇ ଦେଇ କହିବେ, "ଆମର ତ ଦିନ ସରିଆସିଲାଣି ରେ ବାପା, ଆଉ କେତେ ଏମିତି ମେସିନ୍ ପରି ଖଟିବୁ? ଟିକେ ନିଶ୍ୱାସ ନେ।" ସେ ଧୀରେ ଧୀରେ ଯାଇ ସୁମନ୍ତ ରୁମ୍ରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। କାନରେ ଇଅରଫୋନ୍ ଲଗାଇ ସୁମନ୍ତ କମ୍ପ୍ୟୁଟରରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲା। "ସୁମନ୍ତ..." ବାପାଙ୍କର ଥରଥର ଡାକ। ସୁମନ୍ତ ବିରକ୍ତିରେ ଇଅରଫୋନ୍ କାଢ଼ି କହିଲା, "ବାପା, ପ୍ଲିଜ୍! ମୋର କ୍ଲାଏଣ୍ଟ ମିଟିଂ ଚାଲିଛି। ଦରକାର ଥିଲେ ରାମୁକୁ କୁହ। ମୁଁ ଏବେ ବିଜି ଅଛି।" ବଳରାମ ବାବୁଙ୍କୁ ଲାଗିଲା ଯେମିତି କିଏ ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ବିଧାଟେ ମାରି ରୁଦ୍ଧ କୋଠରୀରୁ ବାହାର କରିଦେଲା। ସେ ଚୁପଚାପ୍ ଫେରିଆସିଲେ ନିଜ ସେଇ ପରିଚିତ ବାଲକୋନୀକୁ। ଭିତରେ ସୁଲୋଚନା ଶୂନ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ କାନ୍ଥକୁ ଚାହିଁ ବସିଛନ୍ତି। ଦୁଇ ହଳ ଆଖିରେ ଲୁହ ନଥିଲା, ଥିଲା କେବଳ ଏକ ବିରାଟ ଶୂନ୍ୟତା। ସେମାନେ ଜାଣିଛନ୍ତି ପୁଅ ଖରାପ ନୁହେଁ। ଏଇ ନିଷ୍ଠୁର ଆଧୁନିକତା ତାକୁ ଏମିତି ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ବନେଇ ଦେଇଛି, ଯିଏ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ସତ, କିନ୍ତୁ ତଳେ ମାଟିକୁ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଥିବା ନିଜ ଚେରକୁ ପାଣି ଟୋପାଏ ଦେବାକୁ ତା’ ପାଖରେ ବେଳ ନାହିଁ। ରାତି ଗଭୀର ହୁଏ। ସହରର କୋଳାହଳ ଶାନ୍ତ ପଡ଼ିଯାଏ। ସୁଲୋଚନା ନିଦ ବଟିକା ଖାଇ ଶୋଇପଡ଼ିଲେଣି। କିନ୍ତୁ ବଳରାମ ବାବୁ ସେଇ ବାଲକୋନୀର ଅନ୍ଧାରରେ ଏକା ବସିଛନ୍ତି। ପିଲାଦିନେ ଯେଉଁ ପୁଅ ବାପାଙ୍କ ଆଙ୍ଗୁଠି ନ ଧରିଲେ ପାଦେ ଚାଲିପାରୁ ନଥିଲା, ଆଜି ସେଇ ପୁଅ ପାଖରେ ବାପାମାଆଙ୍କ ପାଇଁ ପାଞ୍ଚ ମିନିଟ୍ ସମୟ ନାହିଁ। ବାଲକୋନୀର ଲୁହା ଗ୍ରିଲ୍କୁ ଧରି ସେ ଭାବୁଥାନ୍ତି— ସମୟ କାହା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରେନାହିଁ। ଦିନେ ହୁଏତ ସୁମନ୍ତ ପାଖରେ ଅଫୁରନ୍ତ ସମୟ ଥିବ, ପଛକୁ ଫେରି ସେ ନିଜ ବାପାମାଆଙ୍କୁ ଖୋଜିବ। କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳକୁ କଥା ହେବା ପାଇଁ ଏଇ ଦୁଇଟି ଓଠ ଆଉ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିବା ଆଖି ସବୁଦିନ ପାଇଁ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଥିବ। ବାଲକୋନୀର ଥଣ୍ଡା ଚଟାଣରେ ବଳରାମ ବାବୁଙ୍କ ଆଖିରୁ ଦୁଇ ଟୋପା ଲୁହ ଖସିପଡ଼ିଲା, ଯାହାର ଶବ୍ଦ ନା ଏ ବିରାଟ ସହର ଶୁଣିପାରିଲା, ନା ବନ୍ଦ କବାଟ ଆରପଟେ ଥିବା ତାଙ୍କ ନିଜ ପୁଅ।
