ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ସ୍ମରଣେ

ଆଙ୍କି ହୋଇଯାଏ ସୁଖ ପ୍ରାପ୍ତିର ଚିହ୍ନ 

ପୂଣ୍ୟର କାର୍ଯ୍ୟ ଚଳଣୀରେ, 

ତେଣୁ ତୁମେ ଏବେ ଚିର ଉଦ୍ଭାସିତ 

ଥାଇ ମଧ୍ୟ ଅଜଣା ସ୍ବର୍ଗଭୂମିରେ ।

କିଏ କହେ ତୁମକୁ ହେ ଉତ୍କଳ ମଣି, 

ଦୁଃଖି ଜନଗଣଙ୍କ ମଣି

କିଏ କହେ ଦୀନ ଅନାଥର ନାଥ ହେ

ଉତ୍କଳ ନାଥ ସୁଆଣ୍ଡୋ ମଣି ।

ଧନ୍ୟ ତୁମ ପିତା ଦଇତାରୀ ଦାଶ ଓ 

ମାତା ସ୍ଵର୍ଣ୍ଣମୟୀ

ଧନ୍ୟ ହୋଇଲା ପୁରୀ, ଉତ୍କଳ, ଭାରତ

ସୁଆଣ୍ଡୋ, ତୁମକୁ କୋଳେ ପାଇ ।

ଜନ୍ମଭୂମିର ସ୍ୱାଧୀନତା ପାଇଁ ରଣେ ଝାସ 

ଦେଲ, ଆହେ ଗୋପବନ୍ଧୁ

କାନ୍ଦୁ ଥିଲ ସଦା ଦୁଃଖୀ ଦରିଦ୍ର ଜନତା ଙ୍କ 

ପାଇଁ, ହେ ଦରିଦ୍ର ର ବନ୍ଧୁ ।

କାରାବାସରେ ରଖିଲା ବିଦେଶୀ ଶାସକ, 

ଲେଖିଲ କାରା କବିତା

ଅନନ୍ୟ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ, ଲେଖି ଧର୍ମପଦ, ଗୋ 

ମାହାତ୍ମ୍ୟ ଓ ଅବକାଶ ଚିନ୍ତା ।

ଆଉ କିଏ ସରି ହେବ କୁହ ଦୁଃଖୀର 

ମୁହେଁ ହସ ଫୁଟାଇବା ପାଇଁ

ଡାକ ଶୁଣି, ହେ ଦରିଦ୍ରର ବନ୍ଧୁ, ଏକମାତ୍ର 

ସନ୍ତାନକୁ ଗଲ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ।

ସ୍ୱାର୍ଥଛାଡି ସମାଜ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ଦିନରାତି 

ହେ କର୍ମଯୋଗୀ, ପବିତ୍ର ଦେଶେ 

ଏମିତି କା ପୁଅ ପାଇ ମୋ ଉତ୍କଳ ପ୍ରାନ୍ତ 

ପବିତ୍ର ଆଜି ସାରା ଭାରତ ବର୍ଷେ ।

ହେ ଗୋପବନ୍ଧୁ ତୁମେ ଥିଲ ମଣିଷେ ବିପଦ

ର ବନ୍ଧୁ, ଅନନ୍ୟ ତୁମ ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ

ଶବ୍ଦ କୋଷ, ଭାଷା କୋଷରୁ ପାଉନି ଶବ୍ଦ, 

କରଇ ସ୍ମରଣ ବୁଝି ତୁମ୍ଭର ମହତ୍ତ୍ଵ ।