ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା ଓ ଗୌରୀଶଙ୍କର

ନଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଦାଉ ସାଜିଥିଲା ଓଡିଶା ଭିତର,

ମେରୁଦଣ୍ଡକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଲା ସରବ ଓଡିଆର ।

ପରିଣତ କରି ଦେଇଥିଲା ଓଡିଶାକୁ ଶ୍ମଶାନରେ,

ମଣିଷ ରହୁଥିଲେ ଅଶିକ୍ଷା ଓ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସରେ ।

ଛିନ୍ନ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ପଡିଥିଲା ଆମ ଧର୍ମ ଓ ଦର୍ଶନ,

ସାହିତ୍ୟ, କଳା, ସ୍ଥାପତ୍ୟ ଏବଂ ବାଣିଜ୍ୟ ଜାଣ ।

ଯୋଜନା ଥିଲା, ବିଲୋପ ପାଇଁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷାର,

ଧୂର୍ତ୍ତ ବଙ୍ଗାଳୀ, ତେଲେଙ୍ଗା ଓ ହିନ୍ଦିଭାଷୀ ନରଙ୍କର ।

ଏଇ ପରିସ୍ଥିତିରେ କିଏ ଉଦ୍ଧାରିବ ଓଡିଆ ଜାତିକୁ

ଏଇ ପରିସ୍ଥିତିରେ କିଏ ଉଦ୍ଧରିବ ଓଡିଆ ଭାଷାକୁ ।

କିଏ ଦେଖାଇବ ନୂତନ ଆଲୋକ ଆମ ଓଡିଆଙ୍କୁ

ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକୁଳିବା ପାଇଁ କିଏ ଯୋଗାଇବ ପଥକୁ ।

ଦୋହଲାଇ ଦେଇଛି ଇତିହାସ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜାତିର ମେରୁଦଣ୍ଡକୁ,

ଓଡ଼ିଆ ଜାତି ଖୋଜି ଚାଲି ଥିଲା ଜଣେ ଜନନେତାଙ୍କୁ ।

କିଛି ଦେଖୁଥିଲେ ଓଡ଼ିଶାରେ ନବଜାଗରଣର ସ୍ଵପ୍ନକୁ,

ଜାଣିଛ କି ସେଇ କେତେ ଜଣ ଭାଷାର ପ୍ରେମୀଙ୍କୁ ।

ସେହି ଦେଶପ୍ରେମୀ, ସାହିତ୍ୟ ଓ ସଂସ୍କୃତି ପ୍ରେମୀ ଗଣ,

ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ ମୋ ଜନ୍ମଭୂମିର କିଛି ଯୁବଓଡ଼ିଆ ଜାଣ ।

 ୨୬ ବର୍ଷୀୟ କର୍ମବୀର ଯୁବକ ଗୌରୀଶଙ୍କରଙ୍କ ଚେଷ୍ଟାରେ,

ବାହାରିଲା ଉତ୍କଳ ଦୀପିକା ୧୮୬୬ ଅଗଷ୍ଟ ୪ ତାରିଖରେ।

ଓଡିଶା ଭୁଖଣ୍ଡର ଆକାଶରେ ନୂତନ ସୁରୁଜଟିଏ ଉଇଁଲା,

ଶିକ୍ଷିତ, ମଧ୍ୟବିତ୍ତ ଶ୍ରେଣୀ, ସଂଘ ସମିତିର ଆବିର୍ଭାବ ହେଲା ।

ଗଢିଉଠିଲା ଅନେକ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଓଡିଶା ଗାଁ ଗଳି ଭିତର

ଆରମ୍ଭ ହେଲା ଭାଷାପ୍ରୀତି, ଉତ୍କଳପ୍ରୀତି ରେନେସାଁ ଯୁଗର ।