ତୁଳସୀ ରସିଆ ଜଗା କାଳିଆ

ତୁଳସୀ ରସିଆ ମୋ ଜଗା କାଳିଆ

ତୁଳସୀ ମସ୍ତକେ ସାଜେ

ଯେତେ ଅଳଙ୍କାର ଲଦି ହୋଇଲେ ବି

ତୁଳସୀ ତୁଳସୀ ଖୋଜେ ।

ଜଗତ ହିତରେ ଜଳନ୍ଧର ବଧି 

ଅନ୍ୟାୟ ସ୍ଵୀକରୀ ଥିଲୁ

ବୃନ୍ଦା ଅଭିଶାପ ମୁଣ୍ଡ ପାତି ପରା

ହୃଦୟୁ ସ୍ଵୀକାର କଲୁ ।

ତୁଳସୀ କୁ ଦେଲୁ ଏମିତି ସମ୍ମାନ

ତା ବାସେ ମଜ୍ଜି ରହିଛୁ

ମଥାରେ ତୋହର ତୁଳସୀ ନଦେଲେ

ମୁହଁ ଶୁଖାଇ ବସୁଛୁ ।

ତୁଳସୀ ରସିଆ ତୁଳସୀର ମାଳା

ଗଳାରେ ଯଦି ନଥାଏ

ବେଶ ପରା ତାର ଅଧୁରା ଲାଗଇ

ଲାଗେ ରୁଷି ବସି ଥାଏ ।

ତୁଳସୀ ରସିଆ ତୁଳସୀ ନଥିଲେ

ମଣୋହି ଯେ କରେନାହିଁ

ଖାଦ୍ୟ ପାଖରେ ବି ତୁଳସୀ ପାଇଁ କି

କାଳିଆ ଝୁରି ମରଇ ।

ତୁଳସୀ ବାସରେ ମହ ମହ ବାସେ

ତୁଳସୀ ରସିଆ ଜଗା

ରାଜରେ ସାଜରେ ଖାଇବା ଥାଳିରେ

ତୁଳସୀ ତାହାର ଖୋଜା ।

ତୁଳସୀ ରସିଆ ରୁଷିବନି ବୋଲି

ତୁଳସୀ ତା ପାଇଁ ଖଞ୍ଜା

ଝଡ଼ ବରଷା କି ଝାଇଁ ଖରା ହେଉ

ତୁଳସୀ ଆସିବା ସାରା ।

ତୁଳସୀ ରସିଆ ମୋ ଘନ କାଳିଆ

ସ୍ୱୀକାରୋକ୍ତି ଶିଖାଇଛି

ଶତ୍ରୁ ପକ୍ଷ ଅବା ମିତ୍ର ପକ୍ଷ ଭୁଲି

ମର୍ଯ୍ୟାଦା କଥା କହିଛି ।

ତୁଳସୀ ରସିଆ ଭାବ ବିନୋଦିଆ

ରାସ ତୁ ଲଗାଇ ଥାଆ

ତୁଳସୀ କୁ ନେଇ ରତ୍ନସିଂହାସନେ

ଜଗତକୁ ଚାହିଁ ଥାଆ ।