ତାପିତ ଧରିତ୍ରୀ

ରୌଦ୍ରତାପେ ଆଜି ତାପିତ ଧରଣୀ

ପ୍ରଚଣ୍ଡତା ସୀମା ଲଙ୍ଘେ

ଗାଁ ରୁ ସହର ହନ୍ତସନ୍ତ ଆଜି

ଜୀବନ ତ ଶାନ୍ତି ମାଗେ ।

ରୌଦ୍ରତାପେ ଆଜି ତାପିତ ଧରିତ୍ରୀ 

ବିବର୍ଣ୍ଣ ତା ରୂପ ରଙ୍ଗ

ସବୁଜ ପଣତେ ନିଆଁ ଲାଗି ଅଛି

ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଛି ଭଙ୍ଗ ।

ତାପିତ ଧରିତ୍ରୀ ବୁକୁ ପାଟି ଅଛି

ଆକାଶକୁ ମାଗେ ଜଳ

ତୃଷାତୁର ତା ଜୀବ ଜଗତ

ଚକ୍ଷୁ ଲୁହ ଛଳ ଛଳ ।

ତାପିତ ଧରିତ୍ରୀ ବିଷାଦେ ଆହତ

ପକ୍ଷୀ କୁଜନ ଶୁଣୁନି

ଜଙ୍ଗଲ ସମ୍ପଦ ତାର ଜଳୁଅଛି

ସେ କିଛି କରି ପାରୁନି ।

ପଶୁ କୂଳ ଆଜି ତୃଷାର୍ତ୍ତ ବିକଳ

ଧରା ଅସହାୟେ ଚାହେଁ

ବୁକୁ ଫଟାଇ ସେ ଚିତ୍କାର କରଇ

ମାନବେ ଉତ୍ତର ମାଗେ ।

ରୌଦ୍ରତାପ ଆଜି ସୀମା ଲଙ୍ଘି ଚାଲେ

ଜୀବନ ଜୀବିକା ତ୍ରସ୍ତ

ଆକାଶରୁ ଖାଲି ଅଗ୍ନି ବରଷୁଛି

ଧରିତ୍ରୀ ମାଆ ଯେ ବ୍ୟସ୍ତ ।

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୌଦ୍ରର ପ୍ରଭାବ ମଣିଷ

ଅଂଶୁଘାତେ ପ୍ରତୀଡ଼ିତ

ଧରଣୀ ରାଣୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୃଷ୍ଟି ପାଖେ

ରଖୁଛି ଅକୁହା ଖେଦ ।

ଧରଣୀ ମାତା କହୁଛି ମାନବେ

କିମ୍ପା ସୃଷ୍ଟି ଧ୍ଵଂସ କରୁ

ନିଜ ହାତେ ନିଜ ଜିହ୍ୱା ଛେଦି କିମ୍ପା

ବିପଦ କୁ ହାତ ଠାରୁ ।

ବିକାଶ ନାମରେ ବିନାଶକୁ କିମ୍ପା

ନିମନ୍ତ୍ରଣ କରୁ ଅଛୁ

ବିକାଶ ସହିତ ଜୀବନର କଥା

ବିଚାର ଯେ ନ କରୁଛୁ ।

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୌଦ୍ରରେ ତଣ୍ଟି ଶୁଷ୍କ ହୋଇ

ଧରଣୀ ମାଗଇ ଜଳ

କହୁଛି ହେ ବିଜ୍ଞ ପ୍ରାଜ୍ଞ ମାନବ

ବିଶ୍ଵ କଥା ଟିକେ ଭାଳ ।

ଶକ୍ତିର ଆଧାର ସୂର୍ଯ୍ୟଦେବ ଦେଖ

ତୁମ କାଯ୍ୟେ ମର୍ମାହତ

ସବୁଜ ବଳୟ ଭାଙ୍ଗୁଛ ହେ ନର

ଓଜନ ସ୍ତରରେ ଛିଦ୍ର ।

ଧରଣୀ ରାଣୀ ଯେ ସତର୍କ କରାଏ

ବୁଝ ହେ ମାନବ ଜାତି

ଅମୂଲ୍ୟ ଜୀବନ ନ ରହିବ ଯଦି

କା ପାଇଁ ବିକାଶ ନୀତି ।

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୌଦ୍ର ସଂତାପିତ କରେ

ଏ ସାରା ଜଗତ ତ୍ରସ୍ତ

ଆସ ସର୍ବେ ମିଳି ବିଚାର କରିବା

ବିପଦ କେମିତି ଯିବ ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ପାଇଁ ସେବାଭାବ ନେଇ

ଜଳଦାନ ଯେ କରିବା

ଦାଣ୍ଡରେ ବାହାରେ ଛାତ ଉପରେ ଯେ

ଜଳ ପାତ୍ର ରଖି ଦେବା ।

ଜୀବଯନ୍ତୁ ଆଉ ପକ୍ଷୀ କୂଳଙ୍କର

ତୃଷା ଆମେ ମେଣ୍ଟାଇବା

ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଏକଜୁଟ ହୋଇ

ସବୁ ପଦକ୍ଷେପ ନେବା ।

ପ୍ରଚଣ୍ଡ ରୌଦ୍ରରେ ଉତ୍ତପ୍ତ ଧରିତ୍ରୀ

ଆଇନା ଦେଖାଉଅଛି

ହେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ମଣିଷ ସଚେତନ ହୁଅ

ହାତ ଯୋଡ଼ି କହୁଅଛି ।

କହୁଛି ଧରିତ୍ରୀ ଶୋକାତୁର ହୋଇ

ହେ ମାନବ ଜାତି ଶୁଣ

ତୁମେ ଚାହିଁଲେ ହିଁ ଗ୍ରୀଷମ କେବେ ବି

ସୀମା ନ ଲଙ୍ଘିବ ପୁଣ ।

ସବୁ ଋତୁ ପୁଣି ନିୟମେ ଆସିବ

ଜୀବ ଜଗତ ହସିବ

ହାତ ଯୋଡି କୁହେ ହେ ମଣିଷ ଜାତି

ଏ ପୃଥିବୀ ରକ୍ଷା କର ।