ସତ୍ୟ

ସ୍ୱପ୍ନର ସହର ରେ ଯେବେ ଘର କରେ 
ନିତି ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖେ, କେବେ ସ୍ବପ୍ନ କେବେ 
ପୁଣି ଦୁଃସ୍ବପ୍ନ, ସେହି ସ୍ବପ୍ନ ସବୁକୁ 
ଜବତ କରୁ କରୁ, କେବେ ପୁଣି 
କେଉଁଠି ଭଟକେ, ଠିକଣା ମିଳେନା 
ଜମାରୁ, ସ୍ବପ୍ନ ଭଳି ଏ ଜୀଵନ ଟା 
ବି ଭ୍ରମ ଲାଗେ, ଭ୍ରାନ୍ତ ଲାଗେ 
ମିଥ୍ୟା ଆଉ ପ୍ରହେଳିକା ଭଳି 
ମନେହୁଏ ଯେବେ 
ସେହି ମିଥ୍ୟାରୁ ମୁଁ ଆବିଷ୍କାର 
କରେ ଚିରନ୍ତନ ସତ୍ୟର..............