ସପନ ତୁମେ କାହିଁକି ଆସ

ସପନ ତୁମେ କାହିଁକି ଆସ

କହିବ ଟିକେ ମୋତେ

ପାଇ ତୁମକୁ ହରଷ କେବେ

ଭୟ ଜାଗଇ କେତେ !

ଭାଙ୍ଗିଲେ ନିଦ ତୋଳେ ପୁଲକ

ପୁଣି ଥରଇ ଦେହ

ଏମିତି କିଆଁ ଅଦ୍ଭୂତ ବେଶ

କେବେ ତ ସତ ନୁହଁ ।

ଅବାସ୍ତବର ଦୁନିଆ ତୁମ

ଛାଇ ଆଲୁଅ ଖେଳ

ତୁମ ଇଚ୍ଛାରେ ପରିଚାଳିତ

ଅଶେଷ ରୂପ ଠୁଳ ।

ଅବଚେତନ ଚିତ୍ତରେ ତୁମେ

କରିଥା ନାନା କେଳି

ଶୟନ କାଳେ ରସ ବିରସ 

ଭାବ ଖେଳଇ ଦୋଳି ।

କିଆଁ ଏମିତି ମାନବ ଚିତ୍ତେ

ବସାଇ ଦିଅ ମେଳା

ଭଲ ପାଅ କି ବହୁତ ତାକୁ

ରଚିବା ପାଇଁ ଲୀଳା ?

କଳପନାରେ ବିଳାସ କରେ

ଆଗେ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ

ଜାଣ କି ତୁମେ ମାନବ ପାଖେ

ସାଜ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ।

କ୍ଷଣକେ ଗଢ଼ି କ୍ଷଣକେ ଭାଙ୍ଗ

ଏମିତି କିଆଁ ଭାବ

ଜାଗିଲେ ଚିତ୍ତ ଭାବି ହୁଅଇ

ତୁମଠୁ କେଉଁ ଲାଭ ?

ପ୍ରଶ୍ନ ମୋହର ଅସମାହିତ

ନ ପାଇଲେ ଉତ୍ତର

ସପନେ ଆସି ବତାଇ ଦିଅ

କିପରି କାରିଗର ?

କଳପନାରେ ବିଳାସ କର

ଆଗେ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ

ଜାଣ କି ତୁମେ ମାନବ ପାଖେ

ସାଜ ପ୍ରେରଣାଦାୟୀ ।