ସ୍ନେହର ଶବ୍ଦରୂପ

ସ୍ନେହ ଏକ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ଚେତନା,

ଅତୀତର ପତ୍ର ଫୁଟି ଉଠିଥିବା ମୃଦୁ ସ୍ମୃତିର ସ୍ପନ୍ଦନ ।

ଏହା ଦେହର ରୂପ ନୁହେଁ, ମନର ଅଲିଖିତ ଆଲେଖ୍ୟ,

ଏହା ଶବ୍ଦର ରୂପ ନେଇ ଅଭିବ୍ୟକ୍ତି ମାଗିଥିବା ଗୃହସଂଜ୍ଞା ।।

ସ୍ନେହ ଏକ ଗୀତ ଯେଉଁଠି ଅକ୍ଷର ରହିନାହିଁ,

ତଥାପି ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅର୍ଥରେ ଏକ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ସଂଗୀତ ।

ଏହା ହସ୍ତଲିପିରେ ଲେଖିବାକୁ ଦିଏ ନାହିଁ,

ତଥାପି ହୃଦୟର ଦ୍ୱାରେ ଲୁଚିଥିବା ଏକ ନୂଆ ଅଧ୍ଯାୟ ।।

ସ୍ନେହ ନା କେବେ ଖୋଜାଯାଏ ଆକାଶରେ,

ନା କେବେ ମିଳେ କୌଣସି ଶବ୍ଦକୋଷରେ ।

ଏହା କେବେ ଗଣିହେବ ନାହିଁ ସଂଖ୍ୟାରେ,

ଏହା କେବେ ଧରାଯିବ ନାହିଁ କୌଣସି ରେଖାରେ ।।

ଏହା ଏକ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଭିଜ୍ଞା, ଏକ ଅନୁଭବର ନିର୍ମଳ ଧାରା,

ଯେଉଁଠି ନଥାଏ ଶବ୍ଦ, କେବଳ ଅନୁଭୂତି ତା’ର ଦୀପ୍ତି ।

ଏହା ଏକ ଅଦୃଶ୍ୟ ମନ୍ଦାକିନୀ, ଏକ ଅପ୍ରକାଶିତ କବିତା,

ଏହା ସେତିକି ଯାହା ଆମକୁ ନୀରବ ମଧ୍ୟ କରାଇ ଦେଇଥାଏ ।।

ସ୍ନେହ ଏକ ନିଶ୍ଚଳ ଗଙ୍ଗା, ଏକ ଶାନ୍ତ ସମୁଦ୍ର,

ଏଠି ତୀର ବିହୀନ, ଏଠି ନୃତ୍ୟ କରେ ଦୂର୍ବୋଧ ସ୍ଵପ୍ନ ।

ଏହା ଏକ ଅସ୍ପଷ୍ଟ ଆଖିଅଳି, ଏକ ଅନୁମାନର ସଂଘର୍ଷ,

ଯେଉଁଠି ନିରବତା ମଧ୍ୟ ଜାଗ୍ରତ କରେ ଏକ ଅନନ୍ୟ ସ୍ପନ୍ଦନ ।।

ସ୍ନେହ ଏକ ରୂପାନ୍ତର ଆକାଂକ୍ଷା, ଏକ ଅଲିଖିତ ଗାଥା,

ଏହି ଭାବ ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ କେବଳ ହୃଦୟର ସ୍ଵର ମଧ୍ୟରେ ।

ଏଠି ଏକା ମଧ୍ୟ ହସିପାରେ, ଏଠି ନିରବତା ମଧ୍ୟ କହିପାରେ, ଏଠି ଆଖି ଭିଜିଯାଏ, ଏଠି ଏକ ଅବ୍ୟକ୍ତ ଅଲିଖିତ ଅଧ୍ଯାୟ ।।