ସ୍ନାନ ମଣ୍ଡପରେ

ସ୍ନାନ ମଣ୍ଡପରେ ସ୍ନାହାନ ପୁନେଇଁ

ସ୍ନାନ କରେ ଜଗା ଭାଇ ଭଗ୍ନୀ ନେଇ ।

ରତନ ବେଦୀରୁ ଭକତ ବନ୍ଧୁ

ସ୍ନାନ ବେଦୀ ଆସେ ସେ ଭାବ ସିନ୍ଧୁ ।

ସିନ୍ଧୁ ସୁତାଙ୍କର ବିରଷ ମନ

ଛାଡ଼ି ଯିବେ ତାଙ୍କୁ କଳାବଦନ ।

ମଦନମୋହନ ଚାଲିରେ ଝୁଲି

ସ୍ନାନ ମଣ୍ଡପକୁ ଯିବେ ସେ ଚାଲି ।

ଭାଇ ଭଗ୍ନୀ ସଙ୍ଗେ କଳା ଗୋସେଇଁ

ଲୀଳା ଲଗାଇବେ ସେ ଭାବଗ୍ରାହୀ ।

ମନ ତ ତାଙ୍କର ଚଳଚଞ୍ଚଳ

ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିବେ ଭାବ ବତ୍ସଳ ।

ବିରଳ ବେଶକୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ

କେରଳୁ ଆସୁଛି ମୌସୁମୀ ଧାଇଁ ।

କେତେ ଗାଡ଼ିଘୋଡା ଜନ ଗହଳି

ବଡଦାଣ୍ଡ ପଡୁଥିବ ଉଛୁଳି ।

ଶତ ଅଷ୍ଟୋତ୍ତର ଜଳ କଳସ

ଢ଼ାଳି ହେବେ ପ୍ରଭୁ ସେ ପୀତବାସ ।

ଗହଳି ଲାଗିବ ଶିରୀକ୍ଷେତର

ଦେଖିଯାଅ ଆସି ଥରେ ମାତର ।

ସ୍ନାନ ମଣ୍ଡପରେ ସ୍ନାନ ପୁନେଇଁ

ବର୍ଷକେ ଥରେ ବିଜେ କଳା କହ୍ନେଇ ।

ଏଦିନ ଛାଡିଲେ ମିଳିବ ନାହିଁ

ଭକତି ଜଳରେ ପଡ ଗାଧୋଇ ।

ଗଜାନନ ବେଶେ କଳାଗୋସାଇଁ

ଦେଖି ପାପ ପଙ୍କ ଦେବହେ ଧୋଇ ।

ଭାଇ ଭଗ୍ନୀ ସଙ୍ଗେ କଳମାଧବ

ଭାବନାରେ ରଚେ ଭକ୍ତି ତରଙ୍ଗ ।

ରଙ୍ଗ ଅଧରରେ ଫୁଟାଇ ହସ 

ନାନା ବେଶେ ମୋହେ ଏ ସାରା ବିଶ୍ୱ ।

ଦୟା ଓ କରୁଣା ଭଣ୍ଡାର ଧରି

ଭବ ସାଗରରେ ବାହୁଛି ତରୀ ।

ତରି ଯିବାପାଇଁ ନାମକୁ ଧ୍ୟାୟୀ

ତନ ମନେ ଡାକ କଳା ଗୋସାଇଁ ।

ରଚନା ସଂରଚନା ଅତୁଳନୀୟ

ମାନବୀୟ ଲୀଳା ଅବର୍ଣ୍ଣନୀୟ ।

କିଞ୍ଚିତ ଭାବରେ ଦେଲି ଆଭାସ

ବଞ୍ଚିତ କର ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ ମୋ ଦୋଷ ।

ସଞ୍ଚିତ ପୁଣ୍ୟଫଳ କିଛି ମୋ ନାହିଁ

ଲାଞ୍ଛିତ ବିପ୍ର ଡାକେ କଳା ଗୋସାଇଁ ।