ସମୟ ଚକରେ ସଂସାର ରଥ

ସମୟ ଚକରେ ସଂସାର ରଥରେ

    ସାରଥୀ ସଜେଇ ଦେଇ

ଜଗତର ନାଥ ଆହେ ଜଗନ୍ନାଥ

     ବସିଛ ନୀରବ ହୋଇ ।

କେବେ ସେ ରଥରେ ଦୁଃଖ ବୋହି ବୋହି

    ଆଖିରୁ ଝରୁଛି ଲୁହ

କେବେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅଟକେ ସେ ଚକ

    ଛାତିରୁ ଉଠଇ କୋହ ।

କେବେ ଏ ଶରୀର ଅବଶ ହୁଅଇ

    ଅବଶ ହୁଅଇ ମନ

ଇଚ୍ଛା ହୁଏନାହିଁ ରଥ ଟାଣିବାକୁ

    ଆହା ମୋ କାଳିଆ ଧନ ।

ଆଶା ଓ ଭରସା ସବୁ ତୁଟିଯାଏ

    ବୈରାଗେ ଭରଇ ମନ

ସଂସାର ଛାଡି ମୁଁ ତୋ ଛନ୍ଦା ଚରଣେ

    କରନ୍ତି ବସି ଭଜନ ।

ତୋ ନାମ ଜପିଲେ ତୋ ନାମ ଭଜିଲେ

    ରଥ ଯିବ ଆପେ ଗଡି

ତୋର ହାତେ ଥିବ ରଥର ଦଉଡି

    ଧରିଥିବୁ ତୁହି ଭିଡି ।