ଲାଇବ୍ରେରୀ
ପ୍ରୋଫାଇଲ୍
ଶୂନ୍ୟ ଅଭିସାର
ଶୂନ୍ୟ ଅଭିସାର
1 min
374
ଆସ ଆଗୋ ପ୍ରିୟେ ଯମୁନା କୂଳକୁ
ବଂଶୀର ସ୍ଵନ ଡାକେ
ଛାଡିଦିଅ ଆଜ ମାନ ଅଭିମାନ
ହସ ଫୁଟାଇ ମୁଖେ
ହସିଦେଲେ ତୁମେ ମୟୂର ନାଚଇ
କଦମ୍ବ ବନ ମହକେ ।।
ଉଛୁଳଇ ଦେଖ ଯମୁନାର ପାଣି
ଧୋଇବା ପାଇଁ ପୟର
ବଇଁଶୀ ତୋଳଇ ମିଳନ ରାଗିଣୀ
ଶୁଣି ତୁମରି ନୁପୁର
ହୃଦୟରେ ମୋର ଆଲୋଡନ ହୁଏ
ବାଜଇ ବୀଣା ଝଙ୍କାର ।।
ମଳୟ ବହୁଛି ଶୀହରାଇ ତନୁ
କରି ମତେ ଆନମନା
ଆସି ଥରେ ଶୁଣିଯାଅ ମୋର କଥା
ନକରି ଆଉ ବାହାନା
ପ୍ରୀତିର ତରଙ୍ଗ ଉଛୁଳେ ହୃଦୟେ
ସତେ ଯେପରି ଯମୁନା ।।
ଯେତେ ଗୋପୀ ମେଳେ ରହିଥାଏ ଦେହ
ମନ ଯମୁନାର କୂଳେ
ତୁମରି ପଥକୁ ଚାହିଁ ରହିଥାଏ
ବସି କଦମ୍ବର ମୂଳେ
ତୁମେକି ନଜାଣ ତୁମ ବିନା କେହି
ନାହିଁ ନୟନ ଯୁଗଳେ ।।
ଯୁଗେ ଯୁଗେ ପ୍ରିୟା ଆମରି ବନ୍ଧନ
ପ୍ରେମ ଚଇତାଳି ଆଣେ
ମଧୁର ରୋଦନ କରୁଛି ହୃଦୟ
ତୁମରି ବିରହୀ ପଣେ
ପ୍ରତିଟି ଶ୍ଵାସରେ ଭରି ରହିଅଛ
ଦିଶୁଛ ପ୍ରତିଟି କୋଣେ ।।
