।। ଶୃଙ୍ଖଳାର ମୁକ୍ତି ।।

ଶୃଙ୍ଖଳାର ସଶକ୍ତ ପ୍ରହରୀ, 

ରଚିଥାନ୍ତି ଦୁର୍ଭେଦ୍ୟ ପାଚେରୀ;

ଘେରିଥାନ୍ତି ତୁମ ପରିସୀମା। 

ଅସଂଯତ ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଅଟ୍ଟହାସ ସବୁ, 

ପ୍ରତିଧ୍ଵନି ହୋଇ ଅନ୍ତର୍ଦ୍ଧାନ ହୁଏ— 

ଦିଗ୍ବଳୟର ଅନ୍ଧକାର ଭିତରେ।

ନିଜ ଦୁର୍ଗ, ନିଜେ ବନ୍ଦୀ; 

ଅଣନିଶ୍ୱାସୀ ହତାଶିଆ ମନ। 

ଉନ୍ମୁକ୍ତ କର ସବୁ ବାତାୟନ, 

ମାପି ଦିଅ ଆକାଶର ଆୟତନ; 

ଦେଖ, କେମିତି ସେ କରେ ଆଲିଙ୍ଗନ— 

ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଜୀବନରେ ନବ ପ୍ରବର୍ତ୍ତନ।

ନୁହେଁ ଶୃଙ୍ଖଳା କଠୋର ଶାସନ, 

ସେ ତ ପ୍ରକୃତିର ନିରବ ସ୍ପନ୍ଦନ। 

ସୂର୍ଯ୍ୟର ସୀମା, ବର୍ଷାର ଧାରା; 

ନିୟମେ ବନ୍ଧା ଏ ବିଶ୍ୱ-ତାରା। 

ସେଇ ବନ୍ଧନେ ମୁକ୍ତିର ସ୍ୱାଦ,

ଅସୀମ ଶୂନ୍ୟେ ନାହିଁ ବିଷାଦ।

ନୁହେଁ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଦାସ ତୁମେ ଏବେ, 

ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ବିଜୟୀ ଭୈରବେ। 

ସେ ତ ସାରଥୀ, ତୁମେ ରଥୀ ସାଜ; 

ଶାସନ ନୁହେଁ, ଏ ତ ସ୍ଵକୀୟ ସ୍ଵରାଜ। 

ପରମ ପୁରୁଷେ ଜଣାଏ ମୁଁ ନତି— 

ତାଙ୍କରି କୃପାରୁ ମିଳୁ ଏହି ସ୍ଥିତି।

*************