ବିନମ୍ର ବିସ୍ତୃତି

ସମୟ-ପ୍ରବାହେ, 

ପଥ-ପ୍ରାନ୍ତେ ସେହି ଧ୍ୟାନମଗ୍ନ ମହାଯୋଗୀ—

ନିର୍ଲିପ୍ତ ସେ କାଳର ଗତିରେ, ଭାବର ରାଇଜେ ଲିପ୍ତ,

ସମାହିତ ନିଜ ଚେତନାରେ ।

ନିବିଡ଼ ବନ୍ଧନେ ନିର୍ମଳ ସତ୍ତା, ନାହିଁ ଘୃଣା, ନାହିଁ ଦ୍ୱେଷ;

ଧ୍ୟାନଲୀନ ଶାନ୍ତ ଚିତ୍ତେ ସେ ଦେଖଇ ମଧୁମୟ ଚିତ୍ରିତ ବିଶ୍ୱ ।

ନଭଦେଶେ ଯା’ର ମହିମା ବିସ୍ତାର, ମୂଳରେ ଆତ୍ମ-ସନ୍ଧାନ;

ବେଦ–ବେଦାନ୍ତର ସାର ସୂକ୍ତି ମୋକ୍ଷ-ସୁଧାମୟ ଆଖ୍ୟାନ ।

ଆକାଶରେ ଲୀଳାୟିତ ବିସ୍ତୃତି ମାଟିର କୋମଳ କୋଳେ—

ହଜାଇ ଦେଇଛି ସ୍ୱୀୟ ସତ୍ତା ପରହିତ ଅନୁକୂଳେ ।

ଲମ୍ବିତ ଓହଳ ଜପାମାଳି ସମ ସଂଯୋଗୀ ଧ୍ୟାନସୂତ୍ର;

ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ ସେ ଜପେ ନିରନ୍ତର ପୃଥିବୀ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ।

ସେ ଦେଖିଛି ଜନ୍ମ, ମୃତ୍ୟୁ, କାଳର କରାଳ ଖେଳ;

ପ୍ରପଞ୍ଚ ପୃଥିବୀର ଅନାସକ୍ତ ସତ୍ତା ସିଏ, ନୁହେ ସେତ ହୀନ ଗୀତିକାର ।

ନୀରବ ରହି ସେ ଶୁଣାଉଛି ସତେ ଅନହତ ବ୍ରହ୍ମଧ୍ୱନି;

ଝରାଇ ଦେଉଛି ସତେ ସିଏ ପ୍ରଶାନ୍ତିର ସ୍ନିଗ୍ଧ ସଂଜୀବନୀ ।

ହେ ମହାପାଦପ! ଆଜି ଦିଅ ମୋତେ ମୁକ୍ତିର ଗୂଢ଼ ଦୀକ୍ଷା—

ବିନମ୍ର ଭାବରେ ଉଚ୍ଚ ଅଭିଲାଷ ମଣିଷର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷା ।