ଶିଶୁ ସଂସ୍କାର

କୁନି ଶିଶୁଟିଏ ଜନମ ଲଭିଲା,         

ମନ୍ଦିର ତୁଲ୍ୟ ଘରେ । 

ପରିବାର ମଧ୍ୟେ ଆନନ୍ଦ ଭରିଲା,

ଭକ୍ତିରେ ଭଜିଲେ ହରେ ହରେ ।।୧।।

ଧିରେ ଧିରେ ଶିଶୁ ପାଇଲା ସଂସ୍କାର       

ଗୁରୁଜନ ଭକ୍ତି ଓ ପ୍ରଣାମ ।

ସାନମାନଙ୍କୁ ଯେ ସ୍ନେହ ସହଯୋଗ,

ବିଦ୍ୟାଧ୍ୟୟନେ ନାହିଁ ବିରାମ ।।୨।।

ଅତିଥିଙ୍କ ଆଗମନରେ,  

ଜଳ ଦିଏ ଧୌତ ନିମନ୍ତେ । 

ଗୁରୁଜନଙ୍କର କଥା ମାନିକି,

ଡାକିଲେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅନ୍ତେ ।।୩।।         

ବଡ଼ଲୋକଙ୍କର ସୂଚନା ମାତ୍ରେ,

ଆଗ୍ରହେ ସଫଳ କରିଲା ।

ବୟସ୍କ ଲୋକଙ୍କ କଥା ସମୟେ,

ପାଟି ନ କରିବା ଜାଣିଲା ।।୪।।

ନିଜ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ପ୍ରତି ଯତ୍ନ ନେଇ ସିଏ,

କାମ କରିବାଟା ଜାଣିଲା । 

ଭଗବାନ ପ୍ରତି ଭକତି ଦୈନିକ,

ସକାଳୁ ସଅଳ ଉଠିଲା ।।୫।।         

ସାନବଡ଼ ବୁଝି ବିଚାରି,

ନିଜ କାମ ନିଜେ କରିଲା ।          

ଆପଣାର ବନ୍ଧୁ ଭଗିନୀଙ୍କୁ,

ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରିଲା ।।୬।।

ବାଟୋଇ ସହିତ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗଙ୍କ ପ୍ରତି,

ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଲା ।

ମାଗଣାହାରୀଙ୍କୁ ଦାନର ମହତ୍ତ୍ଵ,         

ପିତାମାତାଙ୍କଠୁଁ ପାଇଲା ।।୭।।

                 

ଅଜ୍ଞାତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସଂପୃକ୍ତି ନୋହିଲା ।

କଳହ ସୃଷ୍ଟିଠୁଁ ଦୂରେଇ ରହିଲା,

ଥଟ୍ଟା ପରିହାସ କଦର୍ଥ ବିଚାର,

ସାବଧାନ ସହ ଚଳିଲା ।।୮।।

ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ଶବ୍ଦ, 

ଆସନ୍ତୁ, ବସନ୍ତୁ, ଆପଣ । 

ନିଅନ୍ତୁ, ଦିଅନ୍ତୁ ଆଦିରେ, 

ସମ୍ବୋଧନ କଲା ଜାଣ ।।୯।।         

ସଂସ୍କାରକ୍ଷମ ବାତାବରଣରେ,

ପରିବାର ଥିଲା ଜଡ଼ିତ ।

ଆମ ଘର ଏକ ମନ୍ଦିରତୁଲ୍ୟ,

ସୁସ୍ଥ ପରିବେଶ ନିହିତ ।।୧୦।।

ଶିଶୁଟିଏ ଯଦି ସଂସ୍କାର ପାଇଲା,

ପରିବାର ହେବ ଉନ୍ନତ ।

ଭଲ ମଣିଷଟି ହେବାପାଇଁ ତା'ର,

ସ୍ଥାପନା ହେଲା ଭବିଷ୍ୟତ ।।୧୧ ।।