ସହିଦର ସ୍ତ୍ରୀ ବିଧବା ନୁହେଁ

ଶତ୍ରୁ ସହ ଲଢ଼ି ବୀର ସଇନିକ

ସାଜିଲେ ସହିଦ ବୀର

ମାଆ ମାଟି କୋଳେ ହଜଲେ ବି ଦେହ

ସେ ରହିଥାଏ ଅମର ।

ଲିଭିଲେ ସିନ୍ଦୂର ମଥାରୁ ପତ୍ନୀର

ଯେଣୁ ସିଏ ଅର୍ଦ୍ଧାଙ୍ଗିନୀ

ବଢ଼ାଏ ଗରିମା ବୀରତ୍ବ ତିଳକ

ସେଥିରେ ସେ ସୀମନ୍ତିନୀ ।

ସ୍ବାମୀର ଦର୍ପରେ ସିଏ ପରା ଦର୍ପୀ

ତା'ର ପିଲାଙ୍କୁ ବୁଝାଇ

ହୃଦୟକୁ କରେ ପଥର ପରାୟ

ବିରହ ଯାତନା ସହି ।

ହୃଦୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅକୁହା ବେଦନା

ଅନ୍ତରରେ ଚାପି ରଖି

ମୁଖରେ ଟିକିଏ ହସ ଉକୁଟାଏ

ସତେ ରଙ୍ଗ ମଖା ଆଖି ।

ତ୍ୟାଗମୟ କେତେ ତା' ଜୀବନ ସତେ

ଜାଣେ ଅନୁଭବୀଟିଏ 

ସ୍ବାମୀକୁ ବିଦାୟୀ ପ୍ରତିଥର ସିଏ

ନିଜକୁ ବୁଝାଇଥାଏ ।

ପତି ବିଜୟରେ ଅନ୍ତର ଫୁଲାଏ

ଗରବରେ କହେ କଥା

ତ୍ରିରଙ୍ଗାରେ ଢଙ୍କା ଦେଖି ସ୍ବାମୀ ମୁହଁ

ଲୁହେ ବି ଥାଏ ଅସ୍ମିତା ।

ସାଜିଥାଏ ଯେଣୁ ସହିଦର ସ୍ତ୍ରୀ

ତେଣୁ ନୁହଁଇ ବିଧବା

ବରଂ ବୀରବଧୂ ଭାବରେ ଗଣିତ

ପରୋକ୍ଷେ ରହେ ସଧବା ।।