ସେତ ପିଲା ଆଦିବାସୀ

ପଶି ନାହିଁ ସ୍କୁଲ କକ୍ଷ ଭିତରକୁ

ସେତ ପିଲା ଆଦିବାସୀ,

ପିନ୍ଧି ଅଛି ସିଏ ସ୍କୁଲ ଡ୍ରେସ୍ ଟିଏ

ମନେ ମନେ ବଡ଼ ଖୁସି ।

ପୋଖରୀର କୂଳ ବର ଗଛମୂଳ

ଅଟେ ତାର ପାଠଶାଳା,

ପାଣିରେ ବୁଡ଼ିବା କଙ୍କଡା ଧରିବା

ନଥାଏ ସେଥିରେ ହେଳା ।

ଏଠି ସେଠି ଖେଳି ସମୟ ବିତାଏ

କକ୍ଷରେ ନବସେ ତିଳେ , 

ଥାଳ ଟିଏ ଧରି ଚକା ପାରି ବସେ

ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଭୋଜନ ବେଳେ ।

ଭୋଜନ ସରିଲେ ସ୍କୁଲ ସରିଯାଏ

ଘରକୁ ଲେଉଟେ ସିଏ ,

ଫେରି ଯାଏ ପୁଣି ପୋଖରୀ କୂଳକୁ

ନିଜ ଖେଳେ ଲାଗି ଯାଏ ।

ବର ଓହଳରେ ଚଢ଼ିଯାଇ ଗଛ

ଡିଆଁ ମାରେ ପୋଖରୀକୁ

ପୋଖରୀ ଭିତରୁ ମାଛ ଟିଏ ଧରି

ଉଠି ଆସେ ଉପରକୁ ।

ଏହି ପରି ତାର ଦିନ କଟିଯାଏ

ବୁଝେ ନାହିଁ ପାଠ ଶାଠ,

ବାପା ମାଆ ଯଦି ଆକଟ କରନ୍ତି

ଫୁଲାଇ ବସେ ତା ଓଠ ।

ସେଥିପାଇଁ କେହି କିଛି ନକହଁନ୍ତି

ଖେଳି ବୁଲେ ହୋଇ ଖୁସି,

ପାଠ ପଢା ଲେଖା କାହିଁକି ଶିଖିବ

ସେହି ପିଲା ଆଦିବାସୀ ।

ସରକାର ଯେତେ ବନାନ୍ତି ଯୋଜନା

ତାଙ୍କର ଉତ୍ଥାନ ପାଇଁ ‍

ସବୁ ଯୋଜନାତ ହୁଏ ଅସଫଳ

ଏପରି ପିଲାଙ୍କ ପାଇଁ ।

ହେ ପ୍ରଭୁ ଈଶ୍ୱର ‌ ବାରେ ଦୟାକର

ଏପରି ପିଲା ମାନଙ୍କୁ,

ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶକ୍ତି ଜାଗ୍ରତ କରାଅ

ଶିକ୍ଷା କରିବାକୁ ତାଙ୍କୁ ।

ପଢ଼ନ୍ତୁ ଲେଖନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନ ଅରଜନ୍ତୁ

ବୁଝନ୍ତୁ ଦେଶର କଥା,

ଶିକ୍ଷା କ୍ଷେତ୍ରେ ଦେଶ  ଅଗ୍ରଣୀ ହୋଇବ

ହଟି ଯିବ ଅଜ୍ଞାନତା ।