ସାତ ଜନମକୁ ସଖା

କଇଁ ଲୋ, ହସୁଛୁ କିରିକିରି ହୋଇ

ଏଇ ସରସୀର ଜଳେ,

ଜନ ମନ ପରା ମୋହି ନେଉଅଛୁ

ଫୁଟି ରଙ୍ଗ ନାଲି ନୀଳେ ।

ତୋତେ ଧରିବାକୁ ଭାରି ଇଚ୍ଛାହୁଏ

ହାତ ଯାଏ କିନ୍ତୁ ରହି,

ତୋ ପ୍ରିୟତମଙ୍କ ବାଟ ଚାହିଁଅଛୁ

ସୁରୁଜ ଉତ୍ତାପ ସହି ।

ମୋ ଭଳି ତୋ ମନ ଉଚ୍ଛନ୍ନ ହୁଏକି

ତାଙ୍କ ଭେଟ ପାଇବାକୁ,

ଗୋଟି ଗୋଟି ହୋଇ ବୁକୁତଳ କଥା

କାନ ପାଶେ କହିବାକୁ !

ତୋ ପରାଣବନ୍ଧୁ ଦୂର ଆକାଶରେ

ନିଶିରେ ଦିଅନ୍ତି ଦେଖା,

ମୋ ବନ୍ଧୁ ବି ମୋର ଅତି ଆପଣାର

ସାତ ଜନମକୁ ସଖା ।

କଥା ଦେଇ ସେ ମୋ ହାତ ଧରିଛନ୍ତି

ସୁଖେ ଦୁଃଖେ ସହଭାଗୀ,

ସେପରି ଜହ୍ନକୁ ସରଗେ ବିଧାତା

ଗଢ଼ିଛନ୍ତି ତୋହଲାଗି ।

ଆମ ଦୁହିଁଙ୍କର ଜୀବନର ଲକ୍ଷ୍ୟ

ପ୍ରିୟତମଙ୍କର ହିତ,

ସମର୍ପି ଦେଇଛେ ଏ ପ୍ରାଣ ତାହାଙ୍କୁ

ସେ ଆମ ମନର ମିତ ।