ରାତିର ତୃତୀୟ ପହର

ଯାଯାବର ଜୀବନ ଛାଡି

ନଈ କୂଳ ଶୁଖିଲା ବାଲିରେ

ତୋଳିଲି ଘରଟିଏ

ସ୍ନେହପ୍ରେମ କାଦୁଅ ଚକଟି

ପକେଇଲି ଆଶାର ଆଜବେଷ୍ଟେସ

ସ୍ୱପ୍ନ ବଗିଚାଟେ ଘର ଆଗେ

ଖୁସିର କେତୋଟି ଫୁଲ ଫଳ ଗଛ ପୋତିଲି

କାରଣ ମୋ ପେଟ ଭିତର

ମୋ ଅଂଶ

ସମ୍ଭବ ଆସିବାର ଦିନ ଗଣୁଥିଲା।

ପାଣିରେ ଜଳିଲା ନିଆଁ

ଶୁନ୍ ଶାନ୍ ରାତ୍ରିର ତୃତୀୟ ପ୍ରହରେ

କାକର ବିନ୍ଦୁ ରେ

ମୁକ୍ତାଟିଏ ଚକ୍ ମକ୍ କଲା

ସମ୍ଭବ ମୋ ପେଟ ଦୁନିଆଁ ଛାଡି

ମାଟି ଛୁଇଁଲା।

କିନ୍ତୁ ଏ କଣ

ସମ୍ଭବ ଆଖି ଖୋଲୁନାହିଁ

କୁଆଁ ରାବ ଦେଉ ନାହିଁ

ଗୋଡ଼ ହାତ ହଲାଉ ନାହିଁ ।

ନଈ କାନ୍ଦିଲା

ବେହୋସ ମାଆ

ଉଠିଲେ ଅଣ୍ଡାଳିବ ତା ସମ୍ଭବକୁ

କିଏ ଅଛ

ସମ୍ଭବକୁ କନ୍ଦାଇ ଦିଅ

ଆଖି ଫିଟାଇ ଦିଅ

ସେ ତା ମାଆ ବୁକୁ ଦରାଣ୍ଡି

କ୍ଷୀର ପିଇବ।

ସମ୍ଭବ ବାପା

ନିଜ ଛାତିକୁ ମାରୁଥିଲା ବିଧା

ନଈ ପାଣି ଲୁଣିଆ ତା କାନ୍ଦରେ।