ପଥହୁଡ଼ା ମଣିଷ

ହଁ!

ଅନ୍ଧାରରେ ହିଁ କିଛି ଶବ୍ଦ ମିଳିଯାଏ

ସ୍ମୃତିର ସମ୍ମୋହନରେ,

ସେମାନଙ୍କୁ ଟେକା ଟେକି କଲେ ତ

ଉଚ୍ଚାଙ୍ଗ ହେଇଯାଏ ଉଚ୍ଚତା।

ଆଲୁଅରେ ପଦ ଝୁଣ୍ଟିଲେ 

ମୁଁ ଅନ୍ଧାରି ମୁଲକର ବଦନାମୀ ମଣିଷ।

ରାତିରେ କିଛି ଖୋଜେନା ବୋଲି

ଆଲୁଅରେ ପଥ ହଜିଯାଏ,

ସ୍ୱପ୍ନ ସବୁ ସହିଦ ହେବାରେ ତତ୍ପର

ନିଦ୍ରାରେ ।

କିଏ କଣ କହୁ ପରବାୟ ନାହିଁ,

କହିବାରେ ଆଉ ଚାଳିବାରେ ଫରକ ତ ଥାଏ,

ବଦନାମ ଗଳିରେ ରାତି କଣ ପାହେ!

ଅନ୍ଧାରେ ଜୀଇଁବା ଲୋକ କଣ ଜାଣିପାରେ

ଆଲୁଅ ର ମାଦକତା,

ଭିଜବାର ମହକ ପଣ ।

ସେମାନେ ତ ବାଟରେ ପଡିଥିବା ଶବ୍ଦ ସବୁ ପାଇଯାନ୍ତି,

ଖୋଜିଲେ କାଳେ ପଥ ହୁଡ଼ିଯିବେ।

ଖାଲି ଖୋଜିବୁଲେ ମୁଁ,

ତେଣୁ ପଥ ହୁଡ଼ିଯାଏ

କାହା କାହାର ତନ୍ତ୍ରରେ 

ଶୋଇ ଯାଏ।