ପରମ ବନ୍ଧୁ

ହୃଦୟ ଗୋଟିଏ ଅବୁଝା ଛୁଆ

କଅଁଳ ଥାପୁଡା ନିଇତି ଲୋଡ଼େ

ଥରେ ପାଇଁଗଲେ ଭରସା ଛାତି

କାନି ଧରି ଚାଲେ କୋଳ ନ ଛାଡେ।

ଜୀବନ ଗୋଟିଏ ଏମିତି ରାସ୍ତା

କେଉଁଠି ସରିବ ଜଣା ନ ପଡେ

ବସା ଭାଙ୍ଗି ଯିବ କେବେ ନିଶ୍ଚୟ

ତଥାପି ଯତନେ ବସା ସଜାଡେ।

ଚାଲୁଛି ମଣିଷ ଚାଲେ ତା ଛାଇ

ବାରମ୍ବାର ଝୁଣ୍ଟି ଉଠେ ପଡେ

ଜୀବନ ଜୀଇଁବା ଏମିତି ନିଶା

ଥକି ପଡ଼ିଲେ ବି ଚଲା ନ ଛାଡେ।

ବୁଢା ହୋଇଯାଏ ଶରୀର ସିନା

ସଂସାର ସଉଦା କେବେ ନ ସରେ

ରାତି ସରି ଯାଏ ସପନ ବଳେ

ହାତ ପାଦ ବଙ୍କା ଘୁଷୁରି ଚାଲେ।

ଜୀବନେ ସେହ୍ନପ୍ରେମ ଚିର ସୁନ୍ଦର

ମନ ଦୀପ ଆଉ ଭାଵର ତେଲେ

ଆବେଗ ସଳିତା,ତ୍ୟାଗ ବିଶ୍ୱାସେ

ଲିଭେନା ତ ଆଜୀବନ ଟି ଜଳେ।

ଶବ ହୋଇଯିବ ସୁନ୍ଦର ଦେହ

ପଛେ ରହିଯିବେ ସମ୍ପଦ ସଖା

ହୃଦେ ବସିଥିବେ ପରମ ବନ୍ଧୁ

ମଶାଣୀ ଯିବାର ସେ ସଖା ଏକା।