ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଅର୍ଘ୍ୟ

କାହିଁ ଅଛ ଆହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ

ଘେନ ମୋର ନିବେଦନ

ପ୍ରୀତି ରାଙ୍କୁଣୀ ମୁଁ , ଝୁରେ ବିରହେ

ଶୁଣ ହାଏ ନନ୍ଦ ନନ୍ଦନ

ତୁମେ ଗଲା ଦିନୁ , ଶ୍ରୀହନ ଏ ଗୋପ

ପ୍ରେମ ଭୂଲି ସବୁ ଗୋପୀ କରନ୍ତି ଯେ ଜପ

ଆହେ ମୂରଲୀ ଧର , ଦିଅ ତୁମ ଦର୍ଶନ

ଅସ୍ତିର ଏ ହୃଦୟରେ ଲାଗିଲେ ତୁମ ଚନ୍ଦନ

ମଧୁ କୁଞ୍ଜରେ ସୁଭାଷିତରେ ଭାସେ ମଳୟ ପବନ

କାହିଁ ଅଛ ଆହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ

ଘେନ ମୋର ନିବେଦନ ।।

ଶୁଣି ତୁମ ବଂଶୀର ଧ୍ୱନି , ପାଦ ମୋ ଭୂଲିଲା ପଥ

ଗୁପତେ ପ୍ରେମର ରସ , ପାନ କରେଇଲ ନଟ

ଆଜି ଭାଳେ ତନୁ ମନେ ଭାବି ତୁମରି କଥା

କି ସୁଖ ପାଇଲ ନଟ , ଘାଟେ ଶୁଣେ ମୁଁ ନିନ୍ଦା

କେଉଁ ମୁହଁ ନେଇ କୁହ ଆଉ ବଞ୍ଚିବି ଜୀବନ

କୁହ ଆହେ ନିରଞ୍ଜନ ,

ପ୍ରୀତି ରଙ୍କୁଣୀ ମୁଁ ଝୁରେ ବିରହେ

ଶୁଣ ହେ କୃଷ୍ଣ , ହେ ମଧୁସୂଦନ ।।

ତଵ ପ୍ରେମ ଫଗୁ ରଙ୍ଗେ ଯୌବନ ଭିଜିଲା

ତବ ପ୍ରେମେ ରଜନୀରେ ରାତି ମୋର ପାହିଲା।

ଦେଖି ସକଳ ଗୋପୀ , କରନ୍ତି ଭାଳେଣି

କେଉଁ ରସ ପିଆଇଲା ସେଇ ରାଧିକା ରାଣୀ

ଲବଣୀ ପ୍ରେମକୁ ଭୂଲି କାହ୍ନା ବାଇ ହେଲେଣି

କଦମ୍ବ ଗଛ ଉଢାଳେ ଚୁପି ଆଖି ବୁଲାନ୍ତି

ଓଠ ପିଏ ଲୁହ ସିନା , ଆଖି କୁହେନି

ତୁମ ବିନା ରାଧା ରହି ପାରେନି

ଆସିବ ସହଳ ଛାଡି ତବ ସିଂହାସନ

ତୁମକୁ ଝୁରି ଶୁଖି ଗଲେଣି ମୁଁ ପ୍ରାଣଧନ

ଦେଖିବାକୁ ଆଖି ଝୁରେ ତୁମ ଶ୍ରୀ ବଦନ

ଶୁଣ ହେ କୃଷ୍ଣ, ହେ ମଧୁସୂଦନ ।।