ପଖାଳ

ପଖାଳ, ଓଡିଶାର ଗର୍ବ ଗୌରବ 

ଖାଦ୍ଯ ଭିତରେ ସୁଆଦିଆ ଦରବ ।

ପଖାଳ ତୋରାଣି ଜୀବନ ତରଣୀ

ପ୍ରଭୁ ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କ ଟଙ୍କ ତୋରାଣି ।

ପଖାଳ ସଙ୍ଗେ ବଢିଚୁରା ସୁଆଦ

କଞ୍ଚାଲଙ୍କା ଶାଗଭଜାରେ ଆନନ୍ଦ ।

ପଖାଳ କଂସାଏ ଚାଷିପୁଅ ଖାଇ

କ୍ଷେତକୁ ଯାଏ ହଳବଳଦ ନେଇ ।

ପଖାଳ ତୋରାଣି ପିଇଲେ ବଳଦ 

ଭୁଲିଯାନ୍ତି ଯେତେକ ଦୁଃଖ ପ୍ରମାଦ ।

ପଖାଳ ନିଶାରେ କାଳିଆ କସରା

ହଳ ଟାଣନ୍ତି ବୁଲିଣ କ୍ଷେତ ସାରା ।

ପଖାଳ ଗଣ୍ଡିଏ ଥିଲେ ଯେ ହାଣ୍ଡିରେ 

ଗରିବ ବିଚରା ରହେ ଅଚିନ୍ତାରେ ।

ପଖାଳ ଭାତ ଭିତରେ ଅଟେ ସାର 

ଧନୀ କି ଗରିବ ସବୁରି ଆଦର ।

ପଖାଳ କଂସାରେ ଧନୀରୁ ଗରିବ 

ବାଛ ବିଚାର ଭୁଲି ହୋନ୍ତି ଏକତ୍ର ।

ପଖାଳ ଗଣ୍ଡେ ଥିଲେ ଗରମ ଦିନେ

ଗରମ ପାଇଁ ଡର ନ ଥାଏ ମନେ ।

ପଖାଳ ଖାଇଲେ ମରିଯାଏ ଭୋକ

ସେ ଧନୀ ହେଉ ଅବା ଗରିବ ଲୋକ ।

ପଖାଳ ଖିଆ ହୁଏ ବିବାହ ବେଳେ

ଶାଶୁ ଖୁଆନ୍ତି ଜ୍ବାଇଁଙ୍କୁ ଶରଧାରେ ।

ପଖାଳରେ ରୋଗ ପ୍ରତିରୋଧ ଶକ୍ତି

ଦୂର କରିଥାଏ ସବୁ ରୋଗ ବ୍ଯାଧି ।

ପଖାଳ ଖାଇଲେ ବୁଡେନାହିଁ ହଂସା 

ସିଏ ପରା ଆମ ଜୀବନର ଦଶା ।

ପଖାଳ ଖାଇ ମାଉସୀ, ଅଜା, ଆଈ

ଖୁସିରେ ମାରିଥାନ୍ତି କେତେ ଯେ ହାଇ ।

ପଖାଳ ଯିଏ ଖାଉ ନଥିବ ଜମା

ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଯାଏ ଜୀବନ ସୀମା ।

ପଖାଳ ମୁଠିଏ ନିତି ଖାଉଥିବ

ଡାକ୍ତର ବଇଦ ଜରୁରି ନହେବ ।

ପଖାଳ ଯେ ଆମର ଜାତୀୟଖାଦ୍ଯ 

ବଞ୍ଚିଛି ଏହି ଜାତି ନ କରି ହେୟ ।

ପଖାଳ ଦିବସ ଯେ ମାର୍ଚ୍ଚ କୋଡିଏ 

ବିଶ୍ବ ପାଳୁଅଛି ଆନନ୍ଦ ମନରେ ।

ପଖାଳକୁ କିଏ ଭୁଲି କି ପାରିବ

ଓଡ଼ିଶାର ସେ ଜୀବନ ଗଉରବ ।।