ପୌରୁଷ

ତା କାନ୍ଧରେ ଅନେକ ଦାୟିତ୍ୱର ବୋଝ

ଅଦିନେ ତା ପାଚେ ଚୁଟି କ୍ଳାନ୍ତ ତା ମଗଜ,

ହୃଦୟ ପଥର କରି ବାଟ ଚାଲେ ନିତି

ଲୁଚେଇ ରଖି ତା ମନ ତଳର ଦରଜ।। 

ସଂସାର ଜଞ୍ଜାଳେ ସେ ନିରାସକ୍ତ ସନ୍ଥ

ସୁଖେଦୁଃଖେ ବାଟ ଚାଲେ ନହୋଇ ବିରକ୍ତ,

ତା ସଂସାର ପାଇଁ ସେ ଏକ ସୁରକ୍ଷା କବଚ

ଧୀର ସାଜେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ଛନ୍ଦହୀନ ଚିତ୍ତ।। 

କେବେ ସାଜେ ଆଶାବାଡି ବୁଢ଼ୀ ମା'ଟିର

ବାପାର ହୃଦୟେ ଢାଳେ ଆଶ୍ୱସ୍ତିର ନୀର

ଭାଇ ଭଉଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ନେହାସିକ୍ତ ଧାରା

ପତ୍ନୀର ପାଇଁ ପ୍ରେମର ସେ ଅନନ୍ତ ନିର୍ଝର।। 

ସନ୍ତାନ ଆଖିରେ ସିନା ସପନ ନାୟକ

ନିଜ କାଲିଜାକୁ କାଟି ଗଢ଼େ ସେ ପ୍ରତୀକ

ବନ୍ଧୁ ପରିଜନଙ୍କର ଏକ ଆଶାର ନକ୍ଷତ୍ର

ନିଜକୁ ଜାଳି ସେ ଭରେ ଆବାସେ ଆଲୋକ।। 

ତଥାପି ନିନ୍ଦିତ ସଦା ସବୁରି ଆଖିରେ

ସର୍ବେ ମୁଖ ଦ୍ୟନ୍ତି ମୋଡ଼ି ସ୍ୱାର୍ଥପୂର୍ତ୍ତି ପରେ,

ନିରବେ ସେ କରିଚାଲେ ଦାୟିତ୍ୱ ନିର୍ବାହ

ପୁରୁଷ ସେ ପୌରୁଷକୁ ସାର୍ଥକ ତା କରେ।।