ପାଉଁଶ ତଳର ନିଆଁ

ଜୀବନ ତମାମ ପ୍ରେମର ମାୟାରେ

ପ୍ରୀତିର ପସରା ମେଲି

ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ ସେ ବିଦଗ୍ଧ ହୃଦୟ

ମିଳେନା କେ ନିଜର ବୋଲି ,

ଆତ୍ମୀୟତାର ଅପାସୋରା ହାତ

ବଢିଯାଏ ନୀତି ଦୂରେ

ସନ୍ଦେହ ଜ୍ୱାଳାରେ ବିସର୍ଜି ହୋଇ

ପଛକୁ ପୁଣି ସେ ଫେରେ ,

ନିଃଶବ୍ଦ ନିଶିରେ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ

ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ

ପୂର୍ଣ୍ଣତାର ସ୍ୱପ୍ନ ଚେଇଁ ଦେଖୁଥାଏ

ଯାହା ପୁରା ହୁଏ ନାହିଁ ,

ନିରବୀ ଯିବାଟା ଖାଲି ଯାହା ସାର

ଆଖିରେ ସବୁ ଯେ ଧୂଆଁ

ପ୍ରେମ ସବୁଦିନେ ଜାଳି ପୋଡ଼ି ମାରେ

ସେ ପା ପାଉଁଶ ତଳର ନିଆଁ .... ‌।