ଓଡ଼ିଶାରେ ନଈବଢି

ମୁଁ ଏମିତି ପଡି ରହିଛି

ଅସଂଖ୍ୟ ତଟିନୀର ଘେରାବନ୍ଦୀରେ

ମୋ ଛିନ୍ନ ଜାତକର ଜରାଜୀର୍ଣ୍ଣ ଶଯ୍ୟାପରେ

କେବେ ରୌଦ୍ରତାପେ ତୃଷିତ ମୁଦ୍ରାରେ

ମୌସୁମୀର ଦୀର୍ଘ ପ୍ରତୀକ୍ଷାରେ

ଓ ପରିଶେଷରେ ଆକସ୍ମିକ ବର୍ଷାର ଅନନ୍ତ ସଲିଳେ।

କେବେ ଦିନେ ଜଳମୁନ୍ଦେ ପାଇଁ

ପାତିଥିଲି ଉଧାରି ହାତକୁ

ମୋ ଚିରସଖା ବଙ୍ଗୋପସାଗରେ,

କେଜାଣି ସେ ଈର୍ଷାବଶେ 

ଅବା କେଉଁ ପୁରାତନ ବାକିଥିବା ବଇରୀ ନିଶାରେ

ପଠେଇଥିଲା କାଳମୁଖୀ କୃଷ୍ଣ ବଳାହକ

ମୌସୁମୀର ଲୋଭାନୀୟ ଶ୍ୱେତ ଲଫାପାରେ।

ହେଉ ଅବା ନିୟତି ନିର୍ଦ୍ଦେଶେ

କିମ୍ବା ପ୍ରକୃତିର କରାଳ ଆକ୍ରୋଶେ

ମୁଁ ଏମିତି ସବୁ ସନ ହଟହଟା ହୁଏ 

ନଦୀମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲା ଉଛୁଳା କୋପରେ।

ସାଉଁଟି ନିଏ ବିଧ୍ଵଂସର ପଟୁମାଟି ଯେତେ

ମୋ କୁଳିଆ କ୍ଷେତରୁ

ଓ ପୁଣି ଅଣ୍ଟା ଭିଡ଼େ 

ସଜାଡିବାକୁ ବୋହିଯାଥିବା ମାଟିକାନ୍ଥକୁ

ପଲିଥିନ ତଳେ ଚୁଲି ଜାଳିବାକୁ

ମାଟିତଳୁ ସୁନା ଫଳେଇବାକୁ

ଓଦା ଜୀବନକୁ ଖରାରେ ଶୁଖେଇ

ଆଉଥରେ ପୁଣି ବଞ୍ଚିବାକୁ।